Categorie Archieven: Schrijven en ik

De stoorzender die ‘leven’ heet …

Tureluurster/ mei 20, 2019/ Schrijven en ik/ 4 commentaren

We zaten in een Amsterdamse kroeg waar schrijvers zich verdringen om elkaar zwart te maken. …Ik zat in een hoekje klein te wezen. Tegenover mij zat de grote A.F.Th. minzaam te glimlachen. …‘Je moet ’s ochtends schrijven, Ingrid. Meteen na het opstaan voor je pc gaan zitten. De stoorzender die ‘leven’ heet geen kans geven!’ …Ik knikte – met twijfel in mijn ogen, vermoed ik. …Hij legde zijn hand op de mijne en gaf me een vaderlijk kneepje. ‘Neem het van me aan,’ zei hij. ‘Gewoon even doorbijten. Ik weet waarover ik praat.’ …Daaraan twijfelde ik geen seconde. Hij lag honderdduizenden woorden op me voor; al werd ik ouder dan Methusalem, ik zou hem nooit kunnen evenaren. …‘Ik zal het proberen,’ zei ik.   Helaas … bij mij werkt het niet. Hier in Gent heeft de ochtendstond geen goud in de mond, en al helemaal geen schitterende volzinnen. Vóór een uur of tien zit ik simpelweg niet in mijn lijf. …Hoe ik dat weet? …Wel … ik maak koffie zonder water, haal tomaten uit de koelkast om er sinaasappelsap van te persen, smeer confituur op een broodplankje, en poets mijn tanden met scheercrème.

Lees meer

Groeien

Tureluurster/ mei 13, 2019/ Schrijftips, Schrijven en ik/ 2 commentaren

Aan de koude kant van de aarde, precies op het randje tussen opzij en boven, staat een scheve sneeuwberg. Onderaan die berg ligt een scheef dorp. Rond dat dorp kronkelt de Blauwe Rivier – ook een beetje scheef. …Dat is lastig. Water stroomt recht, altijd en overal. Ook in een scheve rivier. Het klotst dus vaak over de rand. Alles wat in het water leeft, klotst mee. Nergens ter wereld zwemmen snoeken, karpers, bliekjes en palingen zo vaak op straat als in Scheefdorp. Alles wel beschouwd is ‘schrijven’ niet meer of minder dan een wereld laten groeien. …Volgens de Bijbel klaarde God die klus in zeven dagen. Volgens de wetenschap duurde het miljoenen jaren. Ik geef de wetenschap gelijk. Werelden groeien tergend traag. In februari 2015 startte ik bovenstaand verhaal. Het moest een vervolg worden op de Spinozaatjes. In dat boek was Mathilda Koekoeksklok door een bizarre samenloop van omstandigheden (letterlijk) de lucht ingegaan. Ik zag haar cirkelen als een satelliet, en ik wilde weten wat er met haar zou gebeuren. Stom! …Verder dan tien pagina’s kwam ik niet. Mathilda bleef zielloos rondjes draaien, en dat had ik helemaal aan mezelf te danken.

Lees meer