Een ongewenste luchtbel in een zee van kleur

Tureluurster/ oktober 20, 2020/ Geen categorie/ 4 commentaren

Soms zweef ik. Als ik een brief krijg, bijvoorbeeld, van een verre man die laat weten dat “Mijn zoon, mijn monster” voor hem de schoonste leeservaring was van 2020. Of als ik een berichtje krijg van een dichte buur: “Ja, mens… ben begonnen aan je boek… Hopelijk komt er nog eten op tafel… Super, echt de max!” …Dat houdt me uren in de wolken. Vallen gaat al even makkelijk. …Zoals gisterenmorgen, toen ik het Nieuwsblad opensloeg. “4 interviews van 15 minuten op de alternatieve boekenbeurs, dat is dan 2000 euro.” …Niet lezen, dacht ik. Je gaat vallen, dat weet je. Sla dicht, die krant! …Ik las natuurlijk wél. Stom! Er komt een digitale boekenbeurs, in samenwerking met VRT. Klinkt goed, nietwaar? …Maar… men promoot er enkel de boeken waarvoor betaald wordt. 500 euro voor een kwartier. 33,33333 euro per minuut! Kijk, dan val ik. Hard en diep. …Voor alle duidelijkheid: ik heb een goeie uitgever en een schat van een redacteur, maar… aan de wet van de commercie valt niet te ontkomen. Die mensen zouden wel gek zijn, mochten ze mijn woorden per kwartier gaan betalen. Zou ik zelf ook niet doen.…

Lees verder...

Het citaat van de maand

Tureluurster/ oktober 8, 2020/ Geen categorie/ 2 commentaren

Als denken de taal kan bederven, kan de taal ook het denken bederven. George Orwell (1903 – 1950) Doodjammer dat de man zo snel dood ging. Net toen hij helemaal op dreef was gekomen met Animal Farm en 1984 werd hij geveld door ‘de tering’, tuberculose, de ziekte die ook Kafka fataal werd. Er overlijden nu nog steeds anderhalf miljoen mensen per jaar aan die vervloekte tering. Raar eigenlijk dat die nooit als een pandemie werd beschouwd. Terug naar het citaat van Orwell. Wat hij poneert houdt meer dan steek. Zonder taal is er geen denken, want gedachten hebben woorden nodig om vorm te krijgen. Betekent dit dan ook dat er zonder lelijke woorden nooit lelijke bedenksels zouden zijn. …Misschien moeten we onze goeie ouwe Van Dale eens onder handen nemen. Lijkt me een heel interessant experiment!

Lees verder...

“Mijn zoon, mijn monster”

Tureluurster/ september 16, 2020/ Schrijven en ik/ 2 commentaren

Voor jullie zich allerlei onzin in het hoofd halen – ik heb het niet over mijn eigen zoon. Het monster in dit geval is Luc – bijgenaamd: Labbekak – de zoon van Irma Laureys, mijn nieuwste romanpersonage. …Irma is een geval apart. Ze is machtig, prachtig en achtentachtig. Wat ze vertelt, mag doorgaans met een korreltje zout worden genomen, maar wat haar zoon betreft, overdrijft ze voor geen millimeter: het ís een monster! Kennismaken kan op zondag 8 november – volledig coronaproof en in aanwezigheid van De Dood in Zwood, Doctorandus P Barabas, en wandel-verteller Eriek Verbeecke. Het boek kopen kan ook. Graag! Het komt terecht in elke zich respecterende boekhandel. Een prachtige uitgave van Borgerhoff en Lamberigts  (merci Sam!) met adembenemende illustraties van Herman Van Nazareth. Met een beetje geluk is hij ook van de partij bij de presentatie. Als hij tijdig weggeraakt uit Kaapstad.         ..

Lees verder...

Covid 19: de droom van elke maniak!

Tureluurster/ augustus 18, 2020/ Schrijven en ik/ 2 commentaren

Zondag, even na de noen, vertrokken Didier en ik met de fiets naar het Citadelpark.    Optreden van Lieven Tavernier, een terrasje, een dikke streep zon.    Een perfecte namiddag die eindigde in mineur toen Didiers fiets gestolen bleek.    Balen!    Schrijversgeesten zijn nogal plastisch – zoals het hoort.  Voor mijn ogen dook meteen het beeld op van een loensende dief met een grote kniptang. Ik wenste uit de grond van mijn hart dat er fietskettingen bestonden die ontploften bij het doorknippen.    Ja, zo wraakzuchtig ben ik! Omdat we duivels goed beseften dat er in deze tijden slechts één prioriteit is voor politiemensen, stelden we de aangifte uit tot maandag.    Tot onze grote verwondering bleek het bureau donker en op slot. Uiteraard met dank aan madame Corona.    Ik werd er niet blij van. Mijn schrijversgeest evenmin. Die ging direct in versnelling.    Wat als ik hier voor de deur had gestaan met een hijgende maniak achter me aan? Op de deur hing een bordje. Bel 09/266 61 00.    Of we eerst via de site een afspraak wilden maken. ‘Of beter nog. Doe die aangifte online. Minder kans…

Lees verder...

Het genot van het vinden…

Tureluurster/ augustus 9, 2020/ Schrijven en ik/ 6 commentaren

Het leuke aan iets kwijt raken, is dat je het op elk onverwacht moment kan terugvinden. …Er is een tijd geweest dat ik verslaafd was aan die terug-vind-momenten. Om mijn verslaving te voeden, begon ik op een bepaald moment dingen te verstoppen. …‘Wat is me dat voor onzin!’ zei mijn toenmalige partner. ‘Precies of je kan zo maar vergeten dat je die dingen verstopt hebt! Of ben je nu al aan het dementeren?’ …Daar had ik geen antwoord op. Nu nog niet trouwens, maar waarschijnlijk is er toch iets mis met mijn hoofd, want ‘vergeten’ lukte moeiteloos. Voor mijn eerste experiment nam ik een lelijke, roze tandenborstel. Het duurde nog geen week voor die uit mijn hoofd verdwenen was. Als ik het zo op papier zie staan, vind ik het zelf ongeloofwaardig, maar toch is het waar. Alle sporen van die tandenborstel waren gewist. Hij was niet gewoon weg, hij was er nooit geweest. …Zo ging het ook met alle andere spullen die ik verstopte: een pakje postkaarten, een gedichtenbundel van Hugo Claus, een spiksplinternieuw bloesje, geld – telkens weer, en telkens meer. Altijd op dezelfde manier: de eerste dagen was ik…

Lees verder...