Het roest-effect van rust…

Tureluurster/ april 14, 2021/ Schrijven en ik/ 4 commentaren

Doorgaans is Mia zuurder dan een antiek napoleonsnoepje. Nu glimlacht ze tot boven haar wenkbrauwen. …‘Heb je de lotto gewonnen,’ vraag ik. …‘Veel beter,’ zegt ze. ‘Over honderd dagen mag ik met pensioen. Mocht het niet verboden zijn, dan nodigde ik de hele straat uit voor koffie en taart.’ …Ik wens haar proficiat, hoor hoe vals het klinkt, voel me voor de zoveelste keer in mijn leven compleet abnormaal. Hoe hard ik ook mijn best doe, ik snap niet hoe mensen kunnen uitkijken naar hun pensioen. Of waarom iedereen steeds meer rust wil. Sinds madam corona me het werken grotendeels onmogelijk maakt, VOEL ik me én met pensioen, én veroordeeld tot rust. Vreselijk! De nutteloosheid, de leegte van te lange dagen … ik gruw ervan. Ik houd van HHD: hectische haast met deadlines. Zonder HHD verlies ik mijn fut, verdrink ik in getreuzel en verander ik in een kwaaltjesmachine. Kromme vingers, pijnlijke tenen, steenpuisten, een roetsjende bloeddruk… ik fabriceer ellende uit verveling. …Schrijven – wat ik het liefst doe – lukt enkel als ik de tijd ervoor moet stelen. Nu de dagen eindeloos zijn en de wereld virusklein lijken verhalen onzin. Films…

Lees verder...

Josée in de kookwas…

Tureluurster/ april 1, 2021/ Schrijven en ik/ 0 commentaren

Even twijfel ik. Even denk ik dat ze gewoon zal doorlopen. Dan schudt ze de duisternis uit haar hoofd en kijkt me aan. …‘Hey, hallo! Lang geleden. Zit je weer op je zolder? Iets nieuws aan het schrijven?’ …Dat vroeg ze gisteren ook, en de dag ervoor, en ervoor, en ervoor. Sinds maart 2020 loopt Josée elke dag vijf keer hetzelfde rondje. Het is moeilijk om haar NIET tegen het lijf te lopen. …‘Ja, dat toekomstverhaal.’ …‘Interessant.’ Ze strijkt een grijsblonde haarlok van haar voorhoofd, glimlacht naar de wolken. ‘Schoon?’ …‘Nee,’ zeg ik, ‘er blijft weinig over van onze wereld.’ Dat antwoordde ik gisteren ook, en de dag ervoor, en ervoor, en ervoor. …Net als alle andere keren kijkt ze me meewarig aan. ‘De wereld is geen witgoed, Ingrid. De wereld krimpt niet. ’ Met toegeknepen billen stuntelt ze de straat uit. Strammer dan gisteren, en ervoor, en ervoor, en ervoor. Zij, de pronte dame – in pakjes met hakjes – gereduceerd tot sloof op sloffen. Elke dag een beetje kleiner, dunner, doorzichtiger… zoals een afnemende maan. Is dat wat Corona doet? …Nee, dat is wat de media doen, of wat ‘de…

Lees verder...

Het geheim van de stoel (de kortste perspectief-les ooit…)

Tureluurster/ maart 16, 2021/ Schrijftips/ 0 commentaren

Zelfs bij benadering kan ik niet zeggen hoeveel woorden ik al verspild heb aan het vertelperspectief. …‘Verspild’, ja. Zo voelt het soms, want telkens weer ontdek ik dezelfde fouten. …Lastig? …Voor de schrijvers wél, voor mij niet. Teksten verbeteren is mijn job, ik doe het graag.  . .Er is eigenlijk maar één opmerking waar ik niet mee overweg kan, en dat is: ‘ik begrijp niet waarom dat perspectief zo belangrijk is, ik zie er het nut niet van in.’ ..Tot mijn grote vreugde vond ik daar gisteren (na meer dan dertig jaar lesgeven) het kortst mogelijke en het duidelijkste antwoord op. In Luik nog wel, in Cité Miroir (een aanrader trouwens!) Knoei je met het perspectief, dan is je verhaal voor de lezer even comfortabel als onderstaande stoel. Probeer er maar eens te gaan opzitten zonder in de kramp te schieten! Kijk en schrijf je vanuit het goeie perspectief, leg je de juiste focus, dan wordt je verhaal zo: Wees nu serieus… ik weet waar ik het liefst zou zitten. Jullie ongetwijfeld ook! En nee, die stoel staat niet ‘per ongeluk’ een stukje buiten beeld, maar omwille van de ‘suggestie’ – bijna…

Lees verder...

OPEN BRIEF AAN ZUHAL DEMIR

Tureluurster/ februari 16, 2021/ Geen categorie/ 4 commentaren

Mevrouw Zuhal Demir, Ik wil u heel graag laten weten dat ik voor het eerst in mijn leven spijt heb van het feit dat ik nog nooit heb gestolen en bedrogen, en vooral van het feit dat ik nog nooit belastingen heb ontdoken.  Dat mag u op conto zetten van de Vlaamse regering, van uw ploeg dus. ;;;Ik werd opgevoed met de basisprincipes eerlijkheid en respect voor gezag. Bij mij is een woord een woord, en een afspraak is een afspraak. Ik was trots op die principes. WAS. Verleden tijd, want uw ploeg heeft me afgelopen maand gedegradeerd tot ‘naïeve onnozelaar’. ;;;Waarom zouden burgers eerlijk moeten zijn als hun beleidsvoerders bedriegen naar hartenlust? Ja, dit gaat over het zonnepanelendossier. Ik had al een hele poos het gevoel dat het niet goed ging met ons milieu, en dat ik mijn steentje moest bijdragen om daar iets aan te doen. Nadat mijn kleinzoon werd geboren, besloot ik mijn spaargeld te stoppen in zonnepanelen. Omdat ik wilde dat hij kon opgroeien in een groene wereld, en ja, ook omdat de investering meer rendement beloofde dan de bank. …Toen enige jaren later mijn zoon alleen ging…

Lees verder...

De Croo & Co in de cel!

Tureluurster/ februari 8, 2021/ Geen categorie/ 4 commentaren

‘Mocht ik liegen en bedriegen zoals de Staat, dan zat ik al lang in ’t gevang!’  Dat is de zin die ik het vaakst hoor in mijn krantenwinkel, altijd op de toog gesmeten door een of andere man met een blikje Jupiler in zijn handen. …Ja, ja, denk ik meestal. …Vandaag niet. Dat komt door Lutgarde. Lutgarde is vierenzeventig en zowat de meest milieubewuste vrouw die ik ken. Niets wordt NIET gerecupereerd bij haar. Komt voor een stuk doordat ze het niet breed heeft, zegt ze zelf. ‘Alle beetjes helpen, ook naaktslakken.’ Het komt ook door haar man die negen jaar geleden stierf aan de gevolgen van luchtverontreiniging. Daar praat ze zelden over. ‘Voorbij is voorbij, en ik krijg hem er niet mee terug.’ De paar duizend euro die hij haar naliet investeerde ze in een regenput en zonnepanelen. Groen water, groene stroom. Met wat restte verving ze de oude stookolieketel door elektrische radiatoren. Drie stuks. Eén voor elke kamer van haar piepkleine woning. ‘Warmte en licht voor de rest van mijn dagen. Gratis! Als ik het verstandig aanpak, kom ik net toe met mijn pensioen.’ … Ik hoor het haar nog…

Lees verder...