“Dardennen”

Tureluurster/ juli 23, 2020/ Geen categorie, Schrijven en ik/ 10 commentaren

Tijdens de schrijfweek in Rochefort leek het leven weer eventjes normaal – ‘oud normaal’! Er werd niet geknuffeld deze keer. Dat viel op. Ze houden van elkaar, ‘mijn’ schrijvers, en daar horen doorgaans knuffels bij. Dit jaar moesten ze het hebben van ‘ogenspel’ en ‘mimische acrobatie’, wat heel beklijvende momenten opleverde. …We gebruikten meer zeep. Ook dat viel op. Nooit eerder een zeep-dispenser zo hard zien werken. …En… We leefden verwonderlijk veel buiten, ook als het miezelde. Computers houden niet van miezel, maar gelukkig hadden we partytentjes. Anti-miezel-bouwsels… Voor de rest ging alles zijn oude, vertrouwde gangetje: schrijven, lezen en brainstormen, een massa intrigerende teksten, lekker eten en drinken – aperootjes, digestiefjes en alles daartussenin – af en toe een wandeling, en ongelooflijk veel zwans en slappe lach. …Zeg nu zelf, wat is er zaliger dan zo’n slap makende  tranenlach die alle tristesse en ongenoegen uit je lijf perst en je achterlaat als een blij veulen? Niets toch? Het was mijn eerste live cursus sinds Corona het leven overnam, en … het was een topper! …Een topper die – niettegenstaande veel nabijheid –  GEEN besmettingen opleverde. (dit ter info van de doemdenkers!) …Een…

Lees verder...

Paradise lost!

Tureluurster/ juli 9, 2020/ Geen categorie/ 4 commentaren

Er is geen uitdrukking waar ik meer de pest aan heb dan aan Het Nieuwe Normaal. … Mijn maag krimpt als ik het zwart op wit zie staan, mijn hart bonkt als ik het van de lippen van een nieuwslezer hoor rollen. … Ik ervaar die woorden als een regelrechte bedreiging, als de kier in de poort naar de hel. Een hel van kille afstandelijkheid, bevolkt door neuroten met kapot gewassen handen, en met gezichten die enkel nog bestaan uit ogen en wenkbrauwen. … Of vindt u het normaal dat mensen achteruitdeinzen als ze u zien naderen, dat ontsmettingsmiddel lustiger stroomt dan bier, dat grootouders hun kleinkinderen niet meer op schoot durven te nemen, en dat de meesten onder ons zich er nu al bij neerleggen dat er in het najaar een nieuwe lockdown komt – zonder eindejaarsfeesten? … Wel, ik niet! ‘Ach,’ zei de meneer waarmee ik gisteren aan de praat raakte bij de bushalte. ‘Ik zit er niet mee. Ik heb een ruim huis met een kanjer van een tuin. Ik maak mijn eigen paradijs.’ …Sukkelaar, dacht ik, want ik had net een brief gekregen uit Houtbaai, een slaperig dorpje…

Lees verder...

Lesje geleerd…

Tureluurster/ mei 29, 2020/ Geen categorie, Schrijven en ik/ 10 commentaren

Er zijn veel dingen waar ik slecht in ben. Ik kan geen Ikea-meubelen monteren (zelfs niet de allersimpelste), ik spreek geen enkele vreemde taal foutloos, ik slaag er niet in om een biefstuk saignant te bakken, ik kan niet naar De Kampioenen kijken zonder jeuk te krijgen… Ik lig er niet wakker van. Wat ik niet kan, schuif ik tegenwoordig aan de kant. Ik koop kant-en-klaar-kasten, maak me verstaanbaar in koeterwaals, eet bonen in plaats van vlees en laat de televisie uit. Op schrijfvlak maak ik het mezelf minder makkelijk. Daar voel ik constant de neiging om ook dingen te proberen die me niet echt liggen. Zo kan ik bijvoorbeeld niet vooraf een verhaal uitdenken. Het vage idee dat me op een bepaald moment naar de computer drijft, moet al schrijvende groeien. … Op zich is dat niet echt een probleem. Eerder het tegendeel. Omdat ik nooit vooraf weet wat er de volgende bladzijde zal gebeuren, blijft schrijven een ontzaglijk spannende bezigheid. Weet ik op een bepaald moment toch waar het verhaal heen gaat – meestal is dat ergens halverwege – dan is een stuk van de lol er meteen af. …Het…

Lees verder...

Het citaat van de maand

Tureluurster/ mei 19, 2020/ Geen categorie, Het citaat van de maand/ 8 commentaren

Het is de truc om te zien wat iedereen heeft gezien, maar te denken wat niemand heeft gedacht. Albert Szent-Györgi (1893 – 1986) Szent-Györgi kreeg in 1937 de Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde voor zijn ontdekkingen in verband met de biologische verbrandingsprocessen. Het essay dat daarover zou kunnen geschreven worden, ga ik hier samenvatten in één zin: de man is de ontdekker van vitamine C en hielp door die ontdekking scheurbuik de wereld uit. ..Op de vraag hoe dat in zijn werk was gegaan, antwoordde hij met bovenstaand citaat.  Best een eigenaardige uitspraak voor een wetenschapper. Zelf zou ik zoiets eerder uit de mond van een kunstenaar of een schrijver verwachten. Die léven bij de gratie van rare hersenkronkels. …Misschien zat er wel iets van een kunstenaar of schrijver in meneer Szent-Györgie. Hij zag er behoorlijk hip en lustig uit (Wolkers-type), reisde de halve wereld rond en versleet vier vrouwen. …Behoorlijk bizar… een man van zijn kaliber die vier huwelijken nodig heeft om bij de juiste vrouw te geraken. Ik kan daar maar één conclusie uittrekken: vrouwen zijn moeilijker te doorgronden dan vitamines en scheurbuik!  …

Lees verder...

De onmogelijkheid van onmogelijkheid + WEDSTRIJD (met prijs)

Tureluurster/ april 12, 2020/ Geen categorie/ 2 commentaren

Vorige week zat ik in “Dardennen” – op schrijfweek. …Nee, niet echt. …Niemand wilde de regels overtreden, niemand wilde tegendraads zijn. Dus… vertrokken we terwijl we bleven – thuis, in ons kot. …Een mooiere uitdaging is nauwelijks denkbaar voor een fictieschrijver. We namen het serieus. Iedereen. We pakten onze bagage, gaven onze lieven, echtgenoten en kinderen een afscheidskus, stapten in onze auto’s, doorkruisten het land – filevrij. …Alles en allen dromerig virtueel. …“Onze Yves”, de beste kok in Europa en omstreken, stelde zijn menu samen, ik maakte coachschema’s, de schrijvers hingen een bordje “niet thuis” aan de deur en doken onder in hun verhalen. ..Alles en allen dromerig virtueel. Aanvankelijk waren we een beetje huiverig. Digitale aperitieven en voorleesmomenten? …Jakkes! …Coachen via videochat? …Oh nee! …Yves’ schitterende schotels zelf ineen flansen? …Onmogelijk! Edoch… we ontdekten de onmogelijkheid van onmogelijkheid. …Simpel gezegd: alles lukte, alles vloeide, groeide, bloeide. …Er werd geschreven en geschrapt, voorgelezen, gelachen, gechat en gezoomd. We versukkelden of verrijkten Yves’ recepten, bewandelden de bospaadjes van vorige jaren, hoorden de radiatorbuizen rochelen naar de steenuilen. We lachten, dronken en dansten ‘on Zoom’, en gooiden ons gezamenlijk – elk voor onze eigen laptop…

Lees verder...