Lesje geleerd…

Tureluurster/ mei 29, 2020/ Geen categorie, Schrijven en ik/ 8 commentaren

Er zijn veel dingen waar ik slecht in ben. Ik kan geen Ikea-meubelen monteren (zelfs niet de allersimpelste), ik spreek geen enkele vreemde taal foutloos, ik slaag er niet in om een biefstuk saignant te bakken, ik kan niet naar De Kampioenen kijken zonder jeuk te krijgen… Ik lig er niet wakker van. Wat ik niet kan, schuif ik tegenwoordig aan de kant. Ik koop kant-en-klaar-kasten, maak me verstaanbaar in koeterwaals, eet bonen in plaats van vlees en laat de televisie uit. Op schrijfvlak maak ik het mezelf minder makkelijk. Daar voel ik constant de neiging om ook dingen te proberen die me niet echt liggen. Zo kan ik bijvoorbeeld niet vooraf een verhaal uitdenken. Het vage idee dat me op een bepaald moment naar de computer drijft, moet al schrijvende groeien. … Op zich is dat niet echt een probleem. Eerder het tegendeel. Omdat ik nooit vooraf weet wat er de volgende bladzijde zal gebeuren, blijft schrijven een ontzaglijk spannende bezigheid. Weet ik op een bepaald moment toch waar het verhaal heen gaat – meestal is dat ergens halverwege – dan is een stuk van de lol er meteen af. …Het…

Lees verder...

Het citaat van de maand

Tureluurster/ mei 19, 2020/ Geen categorie, Het citaat van de maand/ 8 commentaren

Het is de truc om te zien wat iedereen heeft gezien, maar te denken wat niemand heeft gedacht. Albert Szent-Györgi (1893 – 1986) Szent-Györgi kreeg in 1937 de Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde voor zijn ontdekkingen in verband met de biologische verbrandingsprocessen. Het essay dat daarover zou kunnen geschreven worden, ga ik hier samenvatten in één zin: de man is de ontdekker van vitamine C en hielp door die ontdekking scheurbuik de wereld uit. ..Op de vraag hoe dat in zijn werk was gegaan, antwoordde hij met bovenstaand citaat.  Best een eigenaardige uitspraak voor een wetenschapper. Zelf zou ik zoiets eerder uit de mond van een kunstenaar of een schrijver verwachten. Die léven bij de gratie van rare hersenkronkels. …Misschien zat er wel iets van een kunstenaar of schrijver in meneer Szent-Györgie. Hij zag er behoorlijk hip en lustig uit (Wolkers-type), reisde de halve wereld rond en versleet vier vrouwen. …Behoorlijk bizar… een man van zijn kaliber die vier huwelijken nodig heeft om bij de juiste vrouw te geraken. Ik kan daar maar één conclusie uittrekken: vrouwen zijn moeilijker te doorgronden dan vitamines en scheurbuik!  …

Lees verder...

De onmogelijkheid van onmogelijkheid + WEDSTRIJD (met prijs)

Tureluurster/ april 12, 2020/ Geen categorie/ 2 commentaren

Vorige week zat ik in “Dardennen” – op schrijfweek. …Nee, niet echt. …Niemand wilde de regels overtreden, niemand wilde tegendraads zijn. Dus… vertrokken we terwijl we bleven – thuis, in ons kot. …Een mooiere uitdaging is nauwelijks denkbaar voor een fictieschrijver. We namen het serieus. Iedereen. We pakten onze bagage, gaven onze lieven, echtgenoten en kinderen een afscheidskus, stapten in onze auto’s, doorkruisten het land – filevrij. …Alles en allen dromerig virtueel. …“Onze Yves”, de beste kok in Europa en omstreken, stelde zijn menu samen, ik maakte coachschema’s, de schrijvers hingen een bordje “niet thuis” aan de deur en doken onder in hun verhalen. ..Alles en allen dromerig virtueel. Aanvankelijk waren we een beetje huiverig. Digitale aperitieven en voorleesmomenten? …Jakkes! …Coachen via videochat? …Oh nee! …Yves’ schitterende schotels zelf ineen flansen? …Onmogelijk! Edoch… we ontdekten de onmogelijkheid van onmogelijkheid. …Simpel gezegd: alles lukte, alles vloeide, groeide, bloeide. …Er werd geschreven en geschrapt, voorgelezen, gelachen, gechat en gezoomd. We versukkelden of verrijkten Yves’ recepten, bewandelden de bospaadjes van vorige jaren, hoorden de radiatorbuizen rochelen naar de steenuilen. We lachten, dronken en dansten ‘on Zoom’, en gooiden ons gezamenlijk – elk voor onze eigen laptop…

Lees verder...

Het ei van…

Tureluurster/ december 26, 2019/ Geen categorie/ 0 commentaren

De kerstperiode levert meestal niet veel schrijftijd. Te veel volk over de vloer, te veel eten op de borden, te veel drank in de glazen. En kijk… toch nog een ei. Van Columbus of van de kip die advocaat mogelijk maakt. …Een tip… …Drink je om te drinken, of uit gewoonte of uit verveling, vergruizel je fles dan in de glasbak.    Bewaar je aan een of andere fles een goede herinnering, of haalde je er inspiratie uit, stop er dan een fleslichtje in en geniet na – tot in de eeuwigheid der tijden (of tot de batterijen op zijn). Tip 2: vergelijk het aantal lichtjesflessen met het aantal vergruizelde exemplaren. Zo weet je of je in de toekomst meer of minder moet drinken;-) Voor iedereen: prettige feestdagen en een schitterende jaarwissel! P.S. Ik kwam aan drie lichtjesflessen in drie weken. Mijn lever bereidt zich voor op het ergste!

Lees verder...

Pennenlikkers versus ballenschoppers

Tureluurster/ december 12, 2019/ Geen categorie/ 4 commentaren

Ongeveer de helft van de tijd gaat mijn hoofd zijn eigen weg, los van mijn lijf. Niet iedereen is daar gelukkig mee. …’Wat is dat toch met jou? Waar vlucht je voor? Leef eens in het NU!’ …’Komt door mijn werk’, zeg ik dan. …Of mijn uitleg klopt, betwijfel ik. Mijn hoofd deserteert al van bij mijn geboorte. ‘Binnen’ is het gewoon mooier en leuker dan ‘buiten’. Punt. Het resultaat van dat pendelen is dat mijn werelden in elkaar gaan overvloeien. Vaak weet ik niet precies wat écht is, wat gedroomd, wat verzonnen. Doorgaans ben ik daar niet rouwig om. …Zo meende ik me onlangs te herinneren dat de politieke partijen – die het hier in België nóóit en nérgens over eens zijn – met eenparigheid van stemmen(!!!) hadden besloten dat het minimum loon van buitenlandse voetballers moest stijgen van 80.000 naar 400.000 euro. …Te gek om los te lopen, dat kon niet anders dan verzonnen zijn – al begreep ik niet goed waarom ik zoiets deed. Voetballers die in hun eentje meer verdienen dan 60 doorsnee Vlaamse schrijvers samen, dat verzint een normaal mens niet. Helaas… het was geen verzinsel, geen…

Lees verder...