Een ongewenste luchtbel in een zee van kleur

Tureluurster/ oktober 20, 2020/ Geen categorie/ 4 commentaren

Soms zweef ik. Als ik een brief krijg, bijvoorbeeld, van een verre man die laat weten dat “Mijn zoon, mijn monster” voor hem de schoonste leeservaring was van 2020. Of als ik een berichtje krijg van een dichte buur: “Ja, mens… ben begonnen aan je boek… Hopelijk komt er nog eten op tafel… Super, echt de max!” …Dat houdt me uren in de wolken. Vallen gaat al even makkelijk. …Zoals gisterenmorgen, toen ik het Nieuwsblad opensloeg. “4 interviews van 15 minuten op de alternatieve boekenbeurs, dat is dan 2000 euro.” …Niet lezen, dacht ik. Je gaat vallen, dat weet je. Sla dicht, die krant! …Ik las natuurlijk wél. Stom! Er komt een digitale boekenbeurs, in samenwerking met VRT. Klinkt goed, nietwaar? …Maar… men promoot er enkel de boeken waarvoor betaald wordt. 500 euro voor een kwartier. 33,33333 euro per minuut! Kijk, dan val ik. Hard en diep. …Voor alle duidelijkheid: ik heb een goeie uitgever en een schat van een redacteur, maar… aan de wet van de commercie valt niet te ontkomen. Die mensen zouden wel gek zijn, mochten ze mijn woorden per kwartier gaan betalen. Zou ik zelf ook niet doen.…

Lees verder...

Het citaat van de maand

Tureluurster/ oktober 8, 2020/ Geen categorie/ 2 commentaren

Als denken de taal kan bederven, kan de taal ook het denken bederven. George Orwell (1903 – 1950) Doodjammer dat de man zo snel dood ging. Net toen hij helemaal op dreef was gekomen met Animal Farm en 1984 werd hij geveld door ‘de tering’, tuberculose, de ziekte die ook Kafka fataal werd. Er overlijden nu nog steeds anderhalf miljoen mensen per jaar aan die vervloekte tering. Raar eigenlijk dat die nooit als een pandemie werd beschouwd. Terug naar het citaat van Orwell. Wat hij poneert houdt meer dan steek. Zonder taal is er geen denken, want gedachten hebben woorden nodig om vorm te krijgen. Betekent dit dan ook dat er zonder lelijke woorden nooit lelijke bedenksels zouden zijn. …Misschien moeten we onze goeie ouwe Van Dale eens onder handen nemen. Lijkt me een heel interessant experiment!

Lees verder...

“Dardennen”

Tureluurster/ juli 23, 2020/ Geen categorie, Schrijven en ik/ 10 commentaren

Tijdens de schrijfweek in Rochefort leek het leven weer eventjes normaal – ‘oud normaal’! Er werd niet geknuffeld deze keer. Dat viel op. Ze houden van elkaar, ‘mijn’ schrijvers, en daar horen doorgaans knuffels bij. Dit jaar moesten ze het hebben van ‘ogenspel’ en ‘mimische acrobatie’, wat heel beklijvende momenten opleverde. …We gebruikten meer zeep. Ook dat viel op. Nooit eerder een zeep-dispenser zo hard zien werken. …En… We leefden verwonderlijk veel buiten, ook als het miezelde. Computers houden niet van miezel, maar gelukkig hadden we partytentjes. Anti-miezel-bouwsels… Voor de rest ging alles zijn oude, vertrouwde gangetje: schrijven, lezen en brainstormen, een massa intrigerende teksten, lekker eten en drinken – aperootjes, digestiefjes en alles daartussenin – af en toe een wandeling, en ongelooflijk veel zwans en slappe lach. …Zeg nu zelf, wat is er zaliger dan zo’n slap makende  tranenlach die alle tristesse en ongenoegen uit je lijf perst en je achterlaat als een blij veulen? Niets toch? Het was mijn eerste live cursus sinds Corona het leven overnam, en … het was een topper! …Een topper die – niettegenstaande veel nabijheid –  GEEN besmettingen opleverde. (dit ter info van de doemdenkers!) …Een…

Lees verder...

Paradise lost!

Tureluurster/ juli 9, 2020/ Geen categorie/ 4 commentaren

Er is geen uitdrukking waar ik meer de pest aan heb dan aan Het Nieuwe Normaal. … Mijn maag krimpt als ik het zwart op wit zie staan, mijn hart bonkt als ik het van de lippen van een nieuwslezer hoor rollen. … Ik ervaar die woorden als een regelrechte bedreiging, als de kier in de poort naar de hel. Een hel van kille afstandelijkheid, bevolkt door neuroten met kapot gewassen handen, en met gezichten die enkel nog bestaan uit ogen en wenkbrauwen. … Of vindt u het normaal dat mensen achteruitdeinzen als ze u zien naderen, dat ontsmettingsmiddel lustiger stroomt dan bier, dat grootouders hun kleinkinderen niet meer op schoot durven te nemen, en dat de meesten onder ons zich er nu al bij neerleggen dat er in het najaar een nieuwe lockdown komt – zonder eindejaarsfeesten? … Wel, ik niet! ‘Ach,’ zei de meneer waarmee ik gisteren aan de praat raakte bij de bushalte. ‘Ik zit er niet mee. Ik heb een ruim huis met een kanjer van een tuin. Ik maak mijn eigen paradijs.’ …Sukkelaar, dacht ik, want ik had net een brief gekregen uit Houtbaai, een slaperig dorpje…

Lees verder...

Lesje geleerd…

Tureluurster/ mei 29, 2020/ Geen categorie, Schrijven en ik/ 10 commentaren

Er zijn veel dingen waar ik slecht in ben. Ik kan geen Ikea-meubelen monteren (zelfs niet de allersimpelste), ik spreek geen enkele vreemde taal foutloos, ik slaag er niet in om een biefstuk saignant te bakken, ik kan niet naar De Kampioenen kijken zonder jeuk te krijgen… Ik lig er niet wakker van. Wat ik niet kan, schuif ik tegenwoordig aan de kant. Ik koop kant-en-klaar-kasten, maak me verstaanbaar in koeterwaals, eet bonen in plaats van vlees en laat de televisie uit. Op schrijfvlak maak ik het mezelf minder makkelijk. Daar voel ik constant de neiging om ook dingen te proberen die me niet echt liggen. Zo kan ik bijvoorbeeld niet vooraf een verhaal uitdenken. Het vage idee dat me op een bepaald moment naar de computer drijft, moet al schrijvende groeien. … Op zich is dat niet echt een probleem. Eerder het tegendeel. Omdat ik nooit vooraf weet wat er de volgende bladzijde zal gebeuren, blijft schrijven een ontzaglijk spannende bezigheid. Weet ik op een bepaald moment toch waar het verhaal heen gaat – meestal is dat ergens halverwege – dan is een stuk van de lol er meteen af. …Het…

Lees verder...