Monddood, daar gaan we voor (maar dan wel in de andere richting)

Tureluurster/ oktober 21, 2021/ Schrijven en ik/ 0 commentaren

Wie A zegt, moet B zeggen. Hier dus het vervolg van de redding van mijn kleinzoon. …Wie met plezier en passie in het onderwijs staat, zal zich de haren uit de kop rukken bij dit relaas. …Helaas, er is geen woord van gelogen. Ik wou dat het anders was… De strafbare, laakbare feiten (giechelen, dollen met vriendjes, een lessenaar laten piepen, een verloren pennenzak vinden, niet rechtop zitten in het bijzijn van meerderen) – steevast bestempeld als incidenten – stapelen zich op. De straffen ook. Arno, toch al geen dikkertje, smelt weg. School interesseert hem niet meer, voor geen millimeter. In zijn ogen rest geen plaats voor de benen van ‘die van beeld’. Er groeien alleen tranen. Precies tien dagen na het eerste schorsingsgesprek valt de uitnodiging voor het derde binnen. Er moet een ‘contract’ getekend worden, een contract waarin Arno belooft onderdanig te zijn. Houdt hij zich niet aan dat contract, dan wordt hij van school verwijderd, en zal dat dertig jaar in zijn dossier blijven staan. … Onderdanig? We kunnen onze ogen en oren niet geloven. Zijn we terug in de tijd van de Heren van Zichem? We beslissen dat…

Lees verder...

De tristesse van een maan achter wolken…

Tureluurster/ oktober 20, 2021/ Geen categorie/ 2 commentaren

Lang geleden vroeg ik aan een bedelaar waarom hij het deed. …‘Wat?’ vroeg hij.    ‘Schooien,’ zei ik. ‘Je bent jong, je ziet er goed uit. Waarom zit je hier? Waarom werk je niet?’ …Het scheelde bitter weinig of ik had een blauw oog. …Ja, ik had diplomatischer moeten zijn. Daar had ik toen de leeftijd niet voor, denk ik. …Sindsdien negeer ik bedelaars. En toen was daar vorige week die uitspraak in een film, een serie, een documentaire… enfin, iets op televisie. “Ik geef enkel aan bedelaars nadat ik met hen heb gepraat.” …Dat was een uitdaging… Durven of doen, zoiets. …Vandaag durfde ik. Ze was oud, dik, slonzig, en leek verdiept in een studie van de kasseien. Alles aan haar straalde tristesse uit. Bovendien leek ze ‘van hier’.  Nee, ik heb niets tegen mensen van elders, maar een gesprek in een of andere Oostbloktaal of in het Arabisch lukt me simpelweg niet. …Ik gooide vijf euro in haar potje (een leeg bierblikje) en schraapte al mijn moed bij elkaar. ‘Hoe bent u hier terecht gekomen, mevrouw?’ …‘Mevrouw? Tegen mij?’ En dan, zonder op antwoord te wachten. ‘Met de benenwagen.’ …Mijn…

Lees verder...

Monddood… daar gaan we voor!

Tureluurster/ oktober 14, 2021/ Schrijven en ik/ 8 commentaren

Als ik wil ontsnappen, stort ik me op fictie. Als ik moet ventileren, schrijf ik een blog. …Momenteel ligt er veel op mijn lever. Een katholieke, zure pruim – misschien wel eentje uit de kliek die van Geluwe groot maakte (lees het gerust letterlijk!) – probeert mijn kleinzoon (mond)dood te maken. Met de katholieke gedachte als excuus. …Kan ik dat laten gebeuren? Nee toch? (Ik vermeld bewust geen namen – geen echte in elk geval – ik wil geen proces aan mijn broek. Ter info… ik ben zelf katholiek opgevoed. Een schone religie. Behalve als ze verkeerd geïnterpreteerd wordt!) Eindelijk groot en naar het eerste middelbaar. …Go. Go. Go! …Het leven lacht, de wijsheid wacht – op tien kilometer. …Een boogscheut voor jonge benen. …Go. Go. Go! …De vriendengroep groeit elke hoek. Nog voor ze het dorp uit crossen, zijn ze met meer dan twintig. …Nooit gezien! …Go. Go. Go! …Gelach, gesnater, spurtjes. Gegiechel en telefoongedoe. …Verstandig? …Wie maalt om verstand op zijn twaalfde? En dan… vliegt daar ineens ‘Die Van Beeld’ voorbij. …Dat ze er mocht wezen, wisten ze allemaal. …Dat ze zo snel was… Nee. …En die benen. Wauw! …Nog…

Lees verder...