OPEN BRIEF AAN ZUHAL DEMIR

Tureluurster/ februari 16, 2021/ Geen categorie/ 4 commentaren

Mevrouw Zuhal Demir, Ik wil u heel graag laten weten dat ik voor het eerst in mijn leven spijt heb van het feit dat ik nog nooit heb gestolen en bedrogen, en vooral van het feit dat ik nog nooit belastingen heb ontdoken.  Dat mag u op conto zetten van de Vlaamse regering, van uw ploeg dus. ;;;Ik werd opgevoed met de basisprincipes eerlijkheid en respect voor gezag. Bij mij is een woord een woord, en een afspraak is een afspraak. Ik was trots op die principes. WAS. Verleden tijd, want uw ploeg heeft me afgelopen maand gedegradeerd tot ‘naïeve onnozelaar’. ;;;Waarom zouden burgers eerlijk moeten zijn als hun beleidsvoerders bedriegen naar hartenlust? Ja, dit gaat over het zonnepanelendossier. Ik had al een hele poos het gevoel dat het niet goed ging met ons milieu, en dat ik mijn steentje moest bijdragen om daar iets aan te doen. Nadat mijn kleinzoon werd geboren, besloot ik mijn spaargeld te stoppen in zonnepanelen. Omdat ik wilde dat hij kon opgroeien in een groene wereld, en ja, ook omdat de investering meer rendement beloofde dan de bank. …Toen enige jaren later mijn zoon alleen ging…

Lees verder...

De Croo & Co in de cel!

Tureluurster/ februari 8, 2021/ Geen categorie/ 4 commentaren

‘Mocht ik liegen en bedriegen zoals de Staat, dan zat ik al lang in ’t gevang!’  Dat is de zin die ik het vaakst hoor in mijn krantenwinkel, altijd op de toog gesmeten door een of andere man met een blikje Jupiler in zijn handen. …Ja, ja, denk ik meestal. …Vandaag niet. Dat komt door Lutgarde. Lutgarde is vierenzeventig en zowat de meest milieubewuste vrouw die ik ken. Niets wordt NIET gerecupereerd bij haar. Komt voor een stuk doordat ze het niet breed heeft, zegt ze zelf. ‘Alle beetjes helpen, ook naaktslakken.’ Het komt ook door haar man die negen jaar geleden stierf aan de gevolgen van luchtverontreiniging. Daar praat ze zelden over. ‘Voorbij is voorbij, en ik krijg hem er niet mee terug.’ De paar duizend euro die hij haar naliet investeerde ze in een regenput en zonnepanelen. Groen water, groene stroom. Met wat restte verving ze de oude stookolieketel door elektrische radiatoren. Drie stuks. Eén voor elke kamer van haar piepkleine woning. ‘Warmte en licht voor de rest van mijn dagen. Gratis! Als ik het verstandig aanpak, kom ik net toe met mijn pensioen.’ … Ik hoor het haar nog…

Lees verder...

De armzalige waarheid…

Tureluurster/ februari 1, 2021/ Schrijven en ik/ 10 commentaren

‘Wachten heeft geen zin. Ze staken.’ De man combineert mondmasker met sjaal en pet. Ik zie alleen zijn ogen: lichtblauw en vriendelijk. …‘De bussen? Hoezo? Daarstraks…’ …‘Het stond op Facebook.’ …‘Maar…’ …‘Jij doet iets met kunst, hé. De kleur spat van je af. Schilder je?’ …‘Met woorden,’ zeg ik. …‘Schrijfster? Serieus? Zoals Van Reybrouck.’ …‘Niet zo. Ik…’ …‘Gedichten?’ …‘Verhalen.’ …‘Als Brusselmans dus.’ Ineens zit er ijs in zijn ogen. ‘Dat valt me tegen. Ik had je eerlijker ingeschat. Wat is er mis met de waarheid?’ …Voor ik kan antwoorden, komen er twee bussen aan. De man keert zich abrupt van me af en stapt op. Ik neem de andere lijn. Het is gek. Een doodgewone man die in gekuist Vlaams min of meer verwoordt wat Gaea Schoeters eind vorig jaar in de Standaard schreef. Dat “echt” tegenwoordig goud is, en fictie “kak”. Zij zegt het beschaafder, dat wel. …Is het daarom, vraag ik me af, dat mijn boeken zo vaak onder tafel worden geschoven? Omdat ik een voorliefde heb voor personages die buiten de lijntjes kleuren? Omdat ik verhalen zie als de mogelijkheid om te ontsnappen aan het alledaagse? Spijtig… want hoe…

Lees verder...