Covid 19: de droom van elke maniak!

Tureluurster/ augustus 18, 2020/ Schrijven en ik/ 2 commentaren

Zondag, even na de noen, vertrokken Didier en ik met de fiets naar het Citadelpark.    Optreden van Lieven Tavernier, een terrasje, een dikke streep zon.    Een perfecte namiddag die eindigde in mineur toen Didiers fiets gestolen bleek.    Balen!    Schrijversgeesten zijn nogal plastisch – zoals het hoort.  Voor mijn ogen dook meteen het beeld op van een loensende dief met een grote kniptang. Ik wenste uit de grond van mijn hart dat er fietskettingen bestonden die ontploften bij het doorknippen.    Ja, zo wraakzuchtig ben ik! Omdat we duivels goed beseften dat er in deze tijden slechts één prioriteit is voor politiemensen, stelden we de aangifte uit tot maandag.    Tot onze grote verwondering bleek het bureau donker en op slot. Uiteraard met dank aan madame Corona.    Ik werd er niet blij van. Mijn schrijversgeest evenmin. Die ging direct in versnelling.    Wat als ik hier voor de deur had gestaan met een hijgende maniak achter me aan? Op de deur hing een bordje. Bel 09/266 61 00.    Of we eerst via de site een afspraak wilden maken. ‘Of beter nog. Doe die aangifte online. Minder kans…

Lees verder...

Het genot van het vinden…

Tureluurster/ augustus 9, 2020/ Schrijven en ik/ 6 commentaren

Het leuke aan iets kwijt raken, is dat je het op elk onverwacht moment kan terugvinden. …Er is een tijd geweest dat ik verslaafd was aan die terug-vind-momenten. Om mijn verslaving te voeden, begon ik op een bepaald moment dingen te verstoppen. …‘Wat is me dat voor onzin!’ zei mijn toenmalige partner. ‘Precies of je kan zo maar vergeten dat je die dingen verstopt hebt! Of ben je nu al aan het dementeren?’ …Daar had ik geen antwoord op. Nu nog niet trouwens, maar waarschijnlijk is er toch iets mis met mijn hoofd, want ‘vergeten’ lukte moeiteloos. Voor mijn eerste experiment nam ik een lelijke, roze tandenborstel. Het duurde nog geen week voor die uit mijn hoofd verdwenen was. Als ik het zo op papier zie staan, vind ik het zelf ongeloofwaardig, maar toch is het waar. Alle sporen van die tandenborstel waren gewist. Hij was niet gewoon weg, hij was er nooit geweest. …Zo ging het ook met alle andere spullen die ik verstopte: een pakje postkaarten, een gedichtenbundel van Hugo Claus, een spiksplinternieuw bloesje, geld – telkens weer, en telkens meer. Altijd op dezelfde manier: de eerste dagen was ik…

Lees verder...