Terug naar toen…

Tureluurster/ juni 23, 2020/ Schrijven en ik/ 8 commentaren

Zijn naam is Etienne, en hij is ontzettend aimabel. ?..Ze zijn zeldzaam, degenen die aan hem kunnen tippen.   Vandaag stuurde hij me een berichtje. Dat hij zijn oudste zuster had bezocht en samen met haar in antieke fotoalbums en poëzieschriftjes was gedoken.   Het resultaat? …Een rijmpje dat mijn moeder 75 jaar geleden (in ’45 – zij was toen 13) uit haar pen schudde. Met een tekening erbij.    Wonderlijk was dat. Ik viel terug in de tijd, zag mijn ma zoals ik ooit mijn dochter zag: met sproeten en vlechtjes, kreeg de tranen in mijn ogen. …Ik belde haar, en nog voor ik was uitgesproken, viel ook zij terug in de tijd. ‘Jenny? Nee. Ze heette eigenlijk Jeanne, maar…’ Er volgde een hele geschiedenis. ‘Waren het rozen op dat prentje?’ vroeg ze uiteindelijk.    ‘Ja,’ zei ik. ‘Het waren rozen.’    ‘Gecalqueerd,’ zei ze, ‘want ik kon niet tekenen. Jij ook niet trouwens. En nu ga ik dicht leggen, want ik wil nog eventjes 13 zijn.   De kracht van een simpel berichtje… Nooit onderschatten, mensen!

Lees verder...

De kracht van een hanenpoot

Tureluurster/ juni 9, 2020/ Schrijven en ik/ 14 commentaren

Juffrouw Rosine griste het blad papier van onder mijn neus, scheurde het aan stukken. … Het werd muisstil in de klas. Iedereen wist wat er ging komen. Ik ook. … Het stokje dat met haar hand vergroeid leek, ging de lucht in, kwam ongenadig hard op mijn vingers neer. ‘Zeg het!’ …  Ik zei het. In de loop van dat jaar moest ik het zo vaak herhalen dat het bijna waar werd. … ‘Hanenpoten zijn voor kiekens. Krabbelaars gaan naar de verdommenis.’ … Telkens weer. … Voor het te korte beentje aan mijn a’s, voor de verkeerde krul van mijn s’en, voor de scheve rug van mijn h’s. … Toch ging ik schrijven… Vele jaren na Rosine kruiste mijn pad dat van meneer Daems. Met mijn te korte beentjes, verkeerde krullen of scheve rug had hij geen problemen. Met mijn taalgebruik des te meer. ‘Schrijvers,’ zei hij, ‘horen boven het volk te staan en dienen een verheven taalgebruik te hanteren.’ Hij kreeg voor elkaar wat Rosine niet was gelukt: ik stopte met schrijven en ging naar de toneelschool. Het was daar dat ik het werk van Hugo Claus leerde kennen. Ik mocht…

Lees verder...