Het roest-effect van rust…

Tureluurster/ april 14, 2021/ Schrijven en ik/ 4 commentaren

Doorgaans is Mia zuurder dan een antiek napoleonsnoepje. Nu glimlacht ze tot boven haar wenkbrauwen. …‘Heb je de lotto gewonnen,’ vraag ik. …‘Veel beter,’ zegt ze. ‘Over honderd dagen mag ik met pensioen. Mocht het niet verboden zijn, dan nodigde ik de hele straat uit voor koffie en taart.’ …Ik wens haar proficiat, hoor hoe vals het klinkt, voel me voor de zoveelste keer in mijn leven compleet abnormaal. Hoe hard ik ook mijn best doe, ik snap niet hoe mensen kunnen uitkijken naar hun pensioen. Of waarom iedereen steeds meer rust wil. Sinds madam corona me het werken grotendeels onmogelijk maakt, VOEL ik me én met pensioen, én veroordeeld tot rust. Vreselijk! De nutteloosheid, de leegte van te lange dagen … ik gruw ervan. Ik houd van HHD: hectische haast met deadlines. Zonder HHD verlies ik mijn fut, verdrink ik in getreuzel en verander ik in een kwaaltjesmachine. Kromme vingers, pijnlijke tenen, steenpuisten, een roetsjende bloeddruk… ik fabriceer ellende uit verveling. …Schrijven – wat ik het liefst doe – lukt enkel als ik de tijd ervoor moet stelen. Nu de dagen eindeloos zijn en de wereld virusklein lijken verhalen onzin. Films…

Lees verder...

Josée in de kookwas…

Tureluurster/ april 1, 2021/ Schrijven en ik/ 0 commentaren

Even twijfel ik. Even denk ik dat ze gewoon zal doorlopen. Dan schudt ze de duisternis uit haar hoofd en kijkt me aan. …‘Hey, hallo! Lang geleden. Zit je weer op je zolder? Iets nieuws aan het schrijven?’ …Dat vroeg ze gisteren ook, en de dag ervoor, en ervoor, en ervoor. Sinds maart 2020 loopt Josée elke dag vijf keer hetzelfde rondje. Het is moeilijk om haar NIET tegen het lijf te lopen. …‘Ja, dat toekomstverhaal.’ …‘Interessant.’ Ze strijkt een grijsblonde haarlok van haar voorhoofd, glimlacht naar de wolken. ‘Schoon?’ …‘Nee,’ zeg ik, ‘er blijft weinig over van onze wereld.’ Dat antwoordde ik gisteren ook, en de dag ervoor, en ervoor, en ervoor. …Net als alle andere keren kijkt ze me meewarig aan. ‘De wereld is geen witgoed, Ingrid. De wereld krimpt niet. ’ Met toegeknepen billen stuntelt ze de straat uit. Strammer dan gisteren, en ervoor, en ervoor, en ervoor. Zij, de pronte dame – in pakjes met hakjes – gereduceerd tot sloof op sloffen. Elke dag een beetje kleiner, dunner, doorzichtiger… zoals een afnemende maan. Is dat wat Corona doet? …Nee, dat is wat de media doen, of wat ‘de…

Lees verder...