Het verweesde kind 7 – De wraak?

Tureluurster/ augustus 4, 2022/ Geen categorie/ 0 commentaren

Vijftien keer gingen we naar Wavreille – met een steeds hechtere schrijffamilie, én met het zalige comfort dat daarbij hoorde. Liep je computer vast, dan ging je naar Yves. Deed je licht het niet, dan gilde je om Joos. Bij medisch ongemak snelde je naar Martine, liet je gevoel voor drama het afweten, dan ging je te rade bij Charlotte. Betty temde de nachten, op Marianne was het eeuwig en altijd wachten. Katrien zorgde voor sokken, Chantal was de moeder van kapotte klokken. Veerle veranderde krom in recht, Mirèse verwarde virtueel met écht. Anja schreef drie boeken bij elkaar, Marjolijn werd kunstenaar, Kim maakte cappuccino met een grote C, Hilde had altijd extra oortjes mee, en Luc… tja, die bleef Luc. Wat een geluk! … Ik ben er me van bewust dat het klinkt als een sprookje. Dat was het ook. Elf jaar lang… Wanneer het Verweesde Kind mee begon te spelen, weet ik niet meer precies. In 2014, denk ik. Een gok. Het was op een quizavond, dat weet ik nog wel. Strijd op leven en dood, met veel valsspelers, gesakker en gegier, en ik die als een toornige godheid de…

Lees verder...

Het verweesde kind 5 – Le Mas Blanc

Tureluurster/ augustus 2, 2022/ Geen categorie/ 2 commentaren

De Mas Blanc (randje Gard – Cevennen) was ongetwijfeld de meest luxueuze plaats waar we ooit verbleven: prachtig gelegen bovenop een heuvel met kilometerwijd uitzicht, bijna hermetisch van de wereld afgesloten, voorzien van alle comfort én met zwembad! Daar werd er wél geschreven: verhalen én geschiedenis. … De everzwijnen die na een spectaculair onweer oprukten tot bij de voordeur van het Zomerhuis. Het bronstige vliegend hert dat ons een hele nacht uit ons bed hield. De kleine, gele rups die niet bij mijn laptop was weg te slaan, en voortdurend over het scherm zigzagde alsof ze elke letter tekst wou opzuigen. … Marjolijn die arriveerde met twee gebroken ellebogen, en enkel rechtstaand-scheef kon schrijven. … Klein Martientje die tijdens het avondeten de voorbije dag omzette in tekeningen. …  Marianne, Martine en Trees die bijna verdronken in hun eigen douchewater (en de ontsteltenis van Bono, die – gealarmeerd door de trapwaterval – ineens oog in oog stond met drie bijna naakte dames. … Heidi Spunk die (door haar dyslexie) eigen verhalen niet kon lezen en ze liet voorspelen door de anderen. … Vera die België was ontvlucht om te ontsnappen aan een liefde…

Lees verder...

Het verweesde Kind 4 – Anna Maria II

Tureluurster/ juli 29, 2022/ Geen categorie/ 0 commentaren

Al even legendarisch (en ja, nog steeds zonder verweesd kind!) was ons verblijf op de Anna Maria II, een oud binnenvaartschip, omgebouwd voor passagiersvervoer. … Schrijven op een boot… Hoge wolkenluchten, een voorbijglijdend landschap, paling en snoek onder onze voeten, en Jack Sparrow aan het roer. Als dat geen grote literatuur zou opleveren, wist ik het ook niet. De zon scheen toen de trossen werden losgegooid in Amsterdam. Na een kletsnatte lente en een killige voorzomer was dat een welkom cadeau. … Over een lint van glinsterend zilver voeren we  richting Gouda, te midden van een landschap dat niet zou misstaan hebben op een doek van een Oudhollandse meester. Iedereen drumde samen op het dek, niemand wilde naar binnen. De laptops bleven dicht. … Niet abnormaal, want onze omgebouwde vrachtboot was eigenlijk een soort van veredeld sardienenblik. Naast de kajuiten (twee vierkante meter per persoon) was er enkel een eet/schrijfruimte. Een plek die weliswaar tot de verbeelding sprak, met schattige ronde raampjes en zware mahoniehouten meubelen, maar waar je automatisch op elkaars schoot terechtkwam. … Dave, onze schipper (die evenveel gelijkenis vertoonde met Jack Sparrow als een walvis met een sprot) erkende…

Lees verder...

Het verweesde kind 3 – dozen van beton versus mystiek

Tureluurster/ juli 28, 2022/ Geen categorie/ 0 commentaren

In 1999 maakte ik – samen met mijn kinderen – de reis van mijn leven. Een kleine maand trok ik met een groepje van vijftien door Midden-Amerika. De enige die ik mij nog herinner, is Rob, de reisleider. Alle anderen verdwenen in de nevel van de tijd. … Mijn schrijfgroep uit het jaar 2000 kwam er beter van af. Zeven van de tien overleefden de valkuilen van mijn geheugen. Evy, zo stil en schichtig dat ze bijna onzichtbaar was, Bart, de man met het bokserlijf, en de eerste van mijn pupillen die een uitgeverscontract kreeg, Kathy met de azuurblauwe ogen, Hugo, de senior met de woeste baard die tot zijn 87ste cursus bleef volgen, een intussen naamloze jongen die enkel over melkflessen wilde schrijven en – uiteraard – mijn lief en Erna. … Aan vakanties hield (en houd) ik landschappen over, kunstwerken, sferen, sfeertjes en anekdotes. Schrijfweken leverden vriendschappen op – vaak voor het leven. Geef mij de keuze tussen een weekje ontspanning in een of ander doorstoofd oord en een weekje tekst vreten op een vaak dubieuze locatie, dan kies ik voor het tweede. Zeker weten! De mottigste plek waar we…

Lees verder...

Zot zijn enzovoorts 29 – Roscoff en Captain Morgan

Tureluurster/ juli 12, 2022/ Geen categorie/ 0 commentaren

Na drie slokken thee was Philippe al terug. Zijn dweil en emmer schoof hij onder de eettafel. ‘Komen jullie kijken?’ Dat deden we. De kamer bleek even smakeloos als de rest van het huis, maar ze oogde proper, en – niet onbelangrijk – we hadden er evenveel plaats als in (schatting) negen VW-busjes. … ‘Verkocht.’ Ik gaf hem vijftig euro. … Hij haalde een blikken koffiebus uit de kast, haalde er een briefje van twintig uit. ‘We ronden af naar beneden, ander wisselgeld heb ik niet.’ … Volgens de reisgidsen staan Bretoenen bekend als geslepen zakenlui, als volk dat het onderste uit de kan wil halen. Daar hadden we nog niet veel van gemerkt tijdens deze trip. Ik dook in mijn handtas, en scharrelde vijf euro in munten bij elkaar. ‘Hier, juist is juist.’ … Hij haalde zijn schouders op. ‘Wat is juist?’ … Roos stak haar hand op. ‘YOU! You are right. Very sure!’ De adoratie in haar blik was onmiskenbaar. … ‘Als jullie me willen excuseren? Ik moet nog koken voor Rose. En voor ons.’ Daniëlle stond op. … ‘Wij gaan ook iets eten. Is er hier in de buurt…’…

Lees verder...