Irma is ‘een geval apart’. Ik wil haar niet in woorden vatten, ik laat haar zelf aan het woord ...
Mijn courage, daar ben ik trots op. Een dik half jaar geleden was ik ze kwijt. De naschok van mijn verdwijning, denk ik. Het was ook niet min. Eerst een maand in quarantaine, om vervolgens te worden neergepoot in een troosteloze voorstad. Had Labbekak in die periode voor mijn neus gestaan, dan had ik mij gegarandeerd laten afmaken. Heel diep zat ik. Compleet mijn eigen schuld. Ik had mij laten uitwissen om hem een kloot af te trekken. Dat ik op die manier ook mijn eigen castreerde, had ik niet ingecalculeerd.
Ik verkommerde. Soms woog de stilte een ton. De enige die af en toe iets tegen mij zei, was François, en die was dood. Ik ging kapot aan die stilte, vervloekte het dat mijn longen iedere dag vol nieuwe asem liepen. Toen vond ik in de badkamerkast een vergeten potje met een doodshoofd erop. Slaappillen. Alles werd helder. Mijn vijfentachtigste verjaardag zou mijn laatste worden.
Het liep anders. Dat kwam door de Vuurtorens. Zij staken mij in gang, zoals Gavrilo Princip de Grote Oorlog in gang stak. Onbedoeld en ongeweten.
En ja, de Vuurtorens stáken haar in gang, Madam Knotwilg en tante Bertha (zonder hoed) hielden haar aan de gang … en dan zwijgen we nog over ‘De dood in rood’.
De Vuurtorens
Madam Knotwilg 
Tante Bertha zonder hoed
De dood in rood
Uiteindelijk krijgt een ordinaire staafmixer het laatste woord. Of nee, het laatste woord mag van de lezer komen, handgeschreven, niet aan mij, maar aan Herman Van Nazareth, die mij zijn schilderijen liet gebruiken. Laat dit een hommage aan hem zijn!
Meer lezerscommentaren? Ja, hoor!
‘Literair meesterwerk’, ‘hilarisch’ of ‘wat is me dat!’
Respectievelijk van André, Viviane en Griet.
https://www.hebban.nl/recensie/andre57-over-mijn-zoon-mijn-monster
https://www.hebban.nl/recensie/viviane-somers-over-mijn-zoon-mijn-monster
https://www.hebban.nl/recensie/grietvl-over-mijn-zoon-mijn-monster