2084 – geen jaar om naar uit te kijken!

Na een woelige periode van Statenoorlogen en een tsunami van extreem dodelijke klimaatrampen is de wereld onherkenbaar veranderd. Het politieke landschap zoals we dat nu kennen, bestaat niet meer.

In Neostaat is President Dikkop (echte naam onbekend) aan de macht, tiran en technocraat in hart en nieren, verslaafd aan macht, moord en technologie – in die volgorde. Hij zette na de Watersnood van 2049 het land weer op de rails, maakte er zijn natte droom van.

Zijn knipmes bleek nuttig, techniek onontbeerlijk. Hij herschreef de geschiedenis, schrapte de helft van het woordenboek, loog er lustig op los. Het werkte. De burgers lieten zich in slaap lullen. Ze hadden niet veel keuze. Wie aan de norm voldeed, had het goed, wie afweek, werd opgejaagd wild.

Laat ons geen blaaskes verkopen. Er worden al genoeg zeepbellen de wereld ingeblazen. Neostaat telde heel wat ouderen die waren opgegroeid in democratische tijden. Hun persoonlijke herinneringen lieten zich niet wissen. Integendeel, ze werden mooier en sterker.

Ook degenen die niets anders hadden gekend dan Dikkop en Neostaat voelden een gemis, al konden ze het niet benoemen.

Het was Tiberius Volkers die de lont aan het vuur stak. Een broodmagere ambtenaar met slechts één wens: doodgaan op een nuttige manier.

Krijgt hij zijn zin?

Zonder Olivier, Kenny, Gerdie, Mirjam en Albrecht in gevaar te brengen?

Dat valt nog te bezien!