Geen mogen zonder moeten – 5

Tureluurster/ oktober 27, 2026/ Geen categorie/ 0 commentaren

Wakker liggen in bed maakt een mens een beetje krankzinnig – al heb ik voor dat laatste niet per se slapeloosheid nodig.
… Op een van die lange, stille nachten kwam ik op een (vond ik zelf) spectaculair idee: om de laatste vakantie-schrijfweek de nodige glans te geven, zou ik voor elke aanwezige een liedje maken. Tekst van mezelf, bestaande muziek. En ik zou die liedjes live brengen.
… Het zorgde meteen voor spanning in mijn maag. Ik had zoiets gedaan voor mijn moeder en mijn kinderen – op speciale feestjes – maar dit voelde groter.
… Uiteindelijk bleek het zelfoverschatting. Titanenwerk. Ik heb ooit proberen uitrekenen hoeveel tijd ik erin stopte, en dat moeten ongeveer 800 werkuren geweest zijn. Hoe je het ook draait of keert, ik kwam terecht in een periode waarin lege tijd gewoon niet bestond.

Eerst en vooral moest ik voor alle aanwezigen een nummer vinden dat bij hen paste. De tekst die ik erbij schreef, moest iets vertellen over hun persoonlijkheid en over de relatie die we hadden opgebouwd. Die twee zaken bleken de gemakkelijkste. Daarna werd het heksenwerk.

Ooit al eens een bekend nummer van de Beatles meegezongen? Niet zo moeilijk, hé? Doe nu eens de volgende test: haal de stemmen weg, en zing mee met enkel de muziek – karaoke dus. Ineens wordt het een heel ander verhaal. Een verhaal van noten tellen – om te weten wanneer je moet invallen, om te weten wanneer je omhoog of omlaag moet.
… Muziekkenners zullen daar ongetwijfeld allerhande trucs voor kennen. Ik had nooit gezongen, nooit iets met muziek gedaan. Ik kon zelfs geen noten lezen. 😉Ik luisterde en luisterde opnieuw – tientallen keren. Daarna probeerde ik mijn tekst in het goeie ritme te krijgen (wat meestal herschrijven betekende).
… De volgende stap was het zingen. Dat kon ik min of meer, waarmee ik wil zeggen dat ik toonvast ben, maar … als niet-zanger had (en heb) ik een bereik van nauwelijks één octaaf, iets waar een échte zanger zich voor zou schamen. Eén-octaaf-nummers bestaan niet. Ik moest dus improviseren.

Ik had vier maanden om de klus te klaren, leerde veel bij. Bijvoorbeeld dat het onmogelijk was én Sting, én Amy Winehouse én Adamo, én nog vele anderen na te zingen’. Het was Wilma die me dat duidelijk maakte, professioneel muzikante en lesgeefster. ‘Je moet die nummers naar jouw hand zetten,’ zei ze, ‘je moet er Ingrid-nummers van maken.’ Arrangeren dus.

Ik heb er soms bij zitten huilen, meestal bij zitten lachen. Ik werd blij van mijn geklooi, en nog blijer toen dat geklooi enigszins op zang begon te lijken. Ik begon me voorwaar een beetje Mick Jagger te voelen. Als dat geen winst was, wist ik het ook niet!

(wordt vervolgd)

(illustratie in samenwerking met AI)

 

(

Deel dit bericht

Reageer hier