Geen mogen zonder moeten – 3
Comfortabel was het niet, die coronaproof lessen in najaar en winter. Milieubewust was het evenmin. Stoken met ramen en deuren open, hoe achterlijk was me dat! De gezelligheid was ook ver te zoeken. Niet knus bij elkaar om een lange tafel, geen koffiepauzes meer, geen drankjes in Het Floeren Foefke achteraf. Iedereen aan zijn eigen tafeltje, met zijn eigen watertje en zijn eigen flesje handspray. Daarna recht naar huis, verscholen achter een mondmasker.
2021 kwam eraan. Normaal gezien vierden we de jaarwissel met een grote, zotte bende. Nu mocht het maximum met vier. Ertegen zondigen durfden we niet, want op het hoekje van onze straat woonde een stel verklikkers. In het voorjaar hadden ze mijn uiterst bescheiden verjaardagfeest verpest door de politie op me af te sturen. Een tweede uitschieter durfde ik me niet te permitteren. We hielden ons dus braaf aan de regels. Het werd een flop. De tafel leek te groot, de drank te droog en wij te suffig. Voor het eerst in jaren lagen we op een treffelijk uur in bed. Nuchter nog wel!
… De rest van de kerstvakantie kroop voorbij in grijze saaiheid, ik snakte naar het begin van het schooljaar.
Toen kreeg ik de volgende optater. Een telefoontje van de VZW waar ik mijn leslokaal huurde. Dat het gebouw tot nader order gesloten bleef, en dat ik mijn cursisten moest afbellen. ‘Hoezo?’ zei ik. ‘Alles wat met onderwijs te maken heeft, mag doorgaan, ik heb het opgezocht.’
… ‘Niets mee te maken,’ zei de stem aan de andere kant van de lijn. ‘Ons gebouw valt onder kunst en cultuur, en moet dicht.’
… Het werd dus weer een onlinevertoning met geeuwende postzegel-mensjes, en het betekende de ondergang van mijn schrijfschooltje. De anciens waarmee ik al jaren samenwerkte, gaven trouw acte de présence, maar bijna alle nieuwelingen haakten af, en vroegen hun geld terug. Ik kon hen niet eens ongelijk geven. In die tijd speelde ons hele leven zich af aan de computer. Je moest gestoord zijn om dan ook nog eens online les te gaan volgen.
Na veel gepieker en het nodige rekenen, hakte ik de knoop door. Ik stopte met het aanwerven van nieuwelingen en zou doorgaan met de anciens – bij mij thuis, in de woonkamer, achter gesloten gordijnen, zodat de verklikkers niet konden zien wie er bij mij binnen zat.