Geen mogen zonder moeten – 2

Tureluurster/ oktober 7, 2026/ Geen categorie/ 0 commentaren

Twee jaar later – ver vóór mijn honderdste – dook het coronavirus op. Ergens in China. Niets om ons zorgen over te maken, dacht ik. China lag (en ligt) hier behoorlijk ver vandaan, toch?
… Waar ik geen rekening mee had gehouden, was de reislust van de mensen, en de Chinese pakketjes die onze kant uitkomen. Het virus reisde lustig en volkomen gratis mee. Binnen de kortste keren vielen ook hier de eerste doden. Er brak paniek uit. Eerst bij de doemdenkers, daarna vrijwel bij iedereen, en wat nooit eerder gezien was, gebeurde: in maart werden we in quarantaine geplaatst. Het openbare leven viel zo goed als stil.

Er waren behoorlijk wat mensen die daar, na de eerste schok, van genoten. Extra vakantie, en schitterend weer. Wie kon daar iets op tegen hebben?
… In onze straat was ik de enige die niet blij was. Ik miste bewegingsvrijheid, ik miste uitstapjes, ik miste babbeltjes van dichtbij, en bovenal miste ik mijn werk. Noodgedwongen schakelde ik over op online lessen. Een regelrechte ramp. Normaal gezien gaf ik les met lijf en ziel, met handen en voeten. Nu zat ik, vastgekluisterd op mijn stoel, te praten tegen postzegelgrote mensjes die intussen met andere zaken bezig waren. Binnen de drie weken voelde ik me een verwaarloosde kamerplant.

Ergens in juni werden de duimschroeven iets gelost, en mochten we ons kot uit. Horeca, musea en theaters gingen weer open. Ik begon aan de voorbereiding van mijn nieuwe lesseizoen en verstuurde de uitnodigingen voor de lancering van mijn (toen) nieuwste boek: “Mijn zoon, mijn monster”. Een uitdaging van jewelste, want Stad Gent liet enkel coronaproof evenementen toe. Bezoekers die niet elkaars bed deelden, moesten nog altijd uit elkaars buurt blijven. De minimumafstand was vastgelegd op één meter.
… Enfin, een mens leert te roeien met de riemen die hij heeft, nietwaar? Twee weken voor de geplande datum was de lancering volgeboekt, en stond alles op punt.
… En toen … ging het weer de verkeerde kant op, stroomden de klinieken vol en de straten leeg. Quarantaine nummer twee werd een feit. De boekpresentatie moest online en mijn geplande cursussen mochten enkel doorgaan als ik bereid was te werken met open ramen, en als ik met de hand op het hart verklaarde dat ik de deelnemers anderhalve meter uit elkaar zou houden.

Ik beloofde alles wat ze me vroegen. Ik snakte zodanig naar werk dat ik zelfs bereid geweest zou zijn om buiten in de regen les te geven, of met een gasmasker op.

(foto in samenwerking met AI)

Deel dit bericht

Reageer hier