Bij thuiskomst in onze schuur controleerde ik direct mijn mail. Er was een bericht van Christine. Of ik haar alstublieft wilde bellen, en of ik ‘meneer’ erbuiten wilde laten. Ik kreeg een raar gevoel in mijn buik. Wat kon er zo erg zijn dat Didier het niet mocht horen?… Lees verder
Tijd is een raar ding op vakantie. Vaak lijkt hij stil te staan, en dan – zonder dat je er erg in hebt – komt de terugreis al in zicht. Hoog tijd dus voor onze uitstap naar het Presqu’île de Crozon, een stevige rit van zowat 100 kilometer.… Lees verder
Madame Christine was een volhouder, merkte ik toen we weer in onze verbouwde schuur zaten. Drie mails van haar in mijn box. Een eerste met een foto van het ‘opsporingsbericht’ dat ze bij de brievenbussen had gehangen. Een tweede met haar vermoeden van wat er kon misgegaan zijn en of ‘meneer’ daar alstublieft over wou nadenken.… Lees verder
Na het avondeten klapte ik mijn laptop open en haalde de foto van die bussen er weer bij. ‘Zullen we een reconstructie doen,’ vroeg ik, ‘zoals in een politieserie? Doe je ogen toe, en probeer te zien wat ik vertel. Ja?’… Lees verder
Voor degenen die zich de vraag niet meer herinneren … ik vroeg naar de plek waar het filmpje “wat overblijft” werd gedraaid.
… Er kwamen een heleboel foute antwoorden binnen, en ook een paar juiste.
… Het goede antwoord was Etaples, Brits militair kerkhof.… Lees verder