De wijde wereld in – 2026 – einde.
Onze laatste dag deden we kalm aan. We bleven uren hangen aan de ontbijttafel, waar we in een mengelmoes van Frans, Engels, Duits en Nederlands hilarische gesprekken voerden. Daarna trokken we naar Varengeville, een paradijselijk oord, geperst tussen de kliffen en een bosgebied. We daalden af naar het strand, ploeterden onder een verzengende zon weer naar boven, gingen uitblazen en koelte zoeken in le Manoir d’ Ango en in le Jardin Shamrock, waar alles draait om hortensia’s.
Hortensia’s … De voortuintjes in mijn eigen buurt staan er vol mee. Didier en ik zijn geen fan. We noemen ze een beetje smalend ‘badmutsen’. In Normandië en Bretagne zijn ze heer en meester, met kleuren, knoppen en bloemen die ik bij ons nooit zag. Fan ben ik nog steeds niet, maar ik heb ze wel leren appreciëren.
We sloten de dag af in het dorpscafé van Sotteville bij de oom van de vader van de zoon die zijn pa in de diepvries had gestopt, wandelden na het eten nog een laatste keer naar de beroemde trap daar, zagen de zon zakken in de zee. De vakantie zat erop. Helaas …
Of we nog iets hoorden over die sleutels?
… Ja, hoor!
… Thuis nam ik contact met madame Christine, ik stuurde haar een mailtje met mijn versie van wat er gebeurd zou kunnen zijn, en stopte er een Fnac-bon bij. Wij hadden voor veel miserie gezorgd, en zij was op geen enkel moment ambetant geworden. Dat verdiende een cadeautje.
… Ze reageerde met een uitnodiging. Waren we nog eens in de buurt, dan moesten we zeker op de koffie komen. Zij had intussen ook haar speurwerk voortgezet, en was tot dezelfde conclusie gekomen als wij. Pas drie dagen nadat de sleutels waren verdwenen, waren ze terechtgekomen in de bus van degene die ze terug had gegeven. Bij deze – schreef ze – is ‘meneer’ vrijgesproken van dementie.
… Een schonere manier om een vakantie af te sluiten, lijkt me niet mogelijk!