De wijde wereld in – 2026 – Crozon

Tureluurster/ augustus 17, 2026/ Geen categorie/ 2 commentaren

Tijd is een raar ding op vakantie. Vaak lijkt hij stil te staan, en dan – zonder dat je er erg in hebt – komt de terugreis al in zicht. Hoog tijd dus voor onze uitstap naar het Presqu’île de Crozon, een stevige rit van zowat 100 kilometer. Volgens de groene Michelin goed voor een tweedaagse. Wij wilden alle moois in één dag stoppen. Lukte niet. We zagen nauwelijks de helft van wat er op ons lijstje stond. Volgend jaar een herkansing? Wie weet😉

Soms lijk ik wel een levende reclame voor die Michelingids, besef ik, maar serieus, ik zou niet weten wat te doen zonder dat boekje. Ja, ja, ik weet het. Alles is te vinden op internet. Helaas is alles te veel voor mij. Tik je “Crozon” in, dan laat een of ander AI-model je weten dat er 1.299.547 tips zijn. Zeg nu zelf, daar valt toch niet aan te beginnen? Bovendien heb ik er de pest aan om constant mijn smartphone te moeten raadplegen. Nee, geef mij maar die papieren gids: compact, overzichtelijk en gefocust op het belangrijkste.
… We volgden braafjes zijn suggestie en zetten de GSM op Crozon-stad. Daar zouden we koffiedrinken. De eerste tachtig kilometer reden we in de mist. Niet zomaar wat flarden. Eerder een wolkenbank die ons het gevoel gaf dat we onder water zaten. ‘Niets van aantrekken,’ zei Didier. ‘Tegen dat wij arriveren,’ schijnt de zon.
… Hij kreeg gelijk.

In Crozon dronken we koffie op het terras van een volkscafé. Volop ambiance daar. Bijna iedereen zat kraslootjes te krabben, en alle winst vloeide terug naar de toog. Behalve op de Gentse Feesten had ik nooit eerder zo veel ochtendlijke dronkenlappen gezien.
… Een kwartier later begonnen we aan onze rondrit langs de “Pointes”, de einde-wereld-plekjes van het schiereiland. Nu – enige weken na data – zijn die plekken allemaal een beetje in elkaar overgevloeid, maar het was een rondrit om duimen en vingers bij af te likken. Oesterbanken op de toegankelijke stranden, ruïnes van oude forten en verlaten nederzettingen boven op de kliffen, steeds de oceaan op de achtergrond. Een soort van woeste schoonheid die op de adem pakt. Alweer een reden om terug te keren!
… Wie instant goesting krijgt … wacht tot in het najaar of tot volgende lente. Wij waren er de eerste helft van juni, en alle terrassen en eetgelegenheden zaten vol. Wilde je ongestoord genieten van het einde-wereld-gevoel, dan moest je de hoogte in. Daar, boven op de rotsen, hadden we het rijk voor ons alleen. De stijve spieren (een dag later) namen we er met plezier bij.