De wijde wereld in – 2026 – Bussen en sleutels …
Onze nieuwe stek was een verbouwde oude schuur met een woonkamer waarin je een bal kon geven, twee eilandgrote slaapkamers, een gerieflijke keuken en een tuin met de afmetingen van een voetbalveld. We installeerden ons op het terras voor een aperitiefje, kregen gezelschap van een grote haas die ons vanaf het grasveld parmantig zat aan te kijken. Zelfs toen ik naar hem toeliep met een stukje wortel, bleef hij zitten. Of hij die wortel ook aangenomen zou hebben, kwam ik niet te weten, want mijn gsm begon te rinkelen. Het beestje haastte zich weg.
… Het was madame Christine, onze vorige huiseigenares. Het was die dag al de derde keer dat ze belde, zag ik op mijn scherm. Ik nam op. Of alles naar wens was geweest? Ze klonk even vriendelijk als vijf dagen ervoor, en toch meende ik een zekere spanning in haar stem te horen. Ik kreeg niet de tijd om te antwoorden. Ze sprak meteen verder. Waar we de sleutels en de badge van de garage hadden gelaten?
… ‘In de brievenbus,’ zei ik.
… ‘In de juiste?’
… ‘Euh … momentje, ik vraag het even aan mijn man.’ Didier stond intussen al bij mij. ‘Lief, het is madame Christine. Heb je de sleutels en de badge voor de garage in de juiste brievenbus gestopt?’
… Hij stond me een beetje dwaas aan te kijken. ‘Euh … ja, denk ik.’
… ‘Ze zitten er niet in.’
… ‘Oei!’
… Ik vertelde Christine dat hij dacht van wel.
… Zij antwoordde dat denken niet genoeg was. De nieuwe huurders waren gearriveerd, en die wilden absoluut hun wagen in de garage zetten. Van het appartement was er een reservesleutel, de garagebadge was enig exemplaar, en moest dringend boven water komen. ‘Ik stuur u per mail een foto van de bussen,’ eindigde ze. ‘Wil uw man daar eens goed naar kijken, en zeggen waar hij die sleutels gelaten heeft.’
Nog geen vijf minuten later, zat de foto in mijn mailbox. Didier keek ernaar, schudde zijn hoofd. ‘Ik weet het niet, lief. Kan ze geen betere foto sturen, met de hele hall erop?’
… Het antwoord was nee. Die foto was gemaakt door de huurders, en die waren uit eten. ‘Enfin,’ besloot Christine, ‘meneer moet zich dat toch kunnen herinneren? Hij heeft ze niet toevallig in zijn zak gestoken?’
… Didier schudde beslist van nee. Hij had die sleutels gedeponeerd, dat wist hij zeker. Ik gaf de telefoon aan hem door, hoorde hem zeggen dat hij zich de bus niet kon herinneren, maar dat hij zich wel het geluid herinnerde waarmee die sleutels waren neergekomen. Metaal op metaal. Het antwoord van Christine, beloofde moeilijkheden. De bussen waren inderdaad van metaal, maar die van haar was bekleed met velours om het geluid te dempen. Had ‘meneer’ de sleutels horen vallen, dan zaten die in een verkeerde bus!