De wijde wereld in – 2026 – coup de foudre!
Onze laatste dag in Vannes trokken we het binnenland in, naar Josselin. Een trip van een goeie vijftig kilometer door een gebied dat soms op de Vlaamse Ardennen leek, soms op de echte Ardennen.
… Het eerste wat ons opviel toen we het stadje binnenreden, was de afwezigheid van volk. Op het parkeerterrein stonden drie auto’s, de terrasjes in het gezellige centrum waren zo goed als leeg.
… Dat verschijnsel was ons al eerder opgevallen. Van zodra we de kust verlieten, kwamen we terecht in de leegte: wegen met nauwelijks verkeer, met vergeten dorpjes en stadjes, zonder nieuwbouw. Een totaal ander plaatje dan in het toeristische gedeelte.
… Trouwens, wie Bretagne nog in volle glorie wil zien, wacht er best niet te lang mee, want net als andere trekpleisters, dreigt de Bretoense kuststreek het slachtoffer te worden van eigen succes. Appartementen en bungalowparken schieten er uit de grond als paddenstoelen, vooral in de buurt van zandstranden. Krijgt een dorp het toevoegsel ‘Plage’, dan mag je er bijna vanuit gaan dat het is verpest door beton en door een overdaad aan souvenirwinkels.
In Josselin was er van souvenirwinkels geen sprake. We bezochten het kasteel, slenterden door het grote park eromheen, lunchten op een beschaduwd terras en gingen daarna het stadje verkennen.
We zijn geen shoppers, geen van beiden. De enige etalages waarvoor we altijd en overal blijven staan, zijn die van immobiliënkantoren. In Vannes afficheerden ze bedragen die je zonder lottowinst onmogelijk kon ophoesten. Hier, op nog geen uur rijden van de kust, bleek bijna alles spotgoedkoop.
… Mijn oog bleef hangen bij een torenvormig huisje tussen weelderig groen. In dat groen een parmantig zwart hondje. Ik voelde mijn hart letterlijk harder gaan kloppen. Snel overliep ik de andere foto’s: plankenvloeren, eiken balken, een stenen wenteltrap, een houtkachel, een bubbelbad, authentieke natuurstenen muren en een tuin die uitkeek op groene heuvels. En dat allemaal voor net geen 127.000 euro. Ik liep naar de deur. ‘Wat ga je doen,’ vroeg Didier.
… ‘Dat huis kopen,’ zei ik.
… ‘Wablieft???’ Hij keek naar mij alsof ik zot was geworden, en allicht was dat ook zo.
… ‘Ja, dat huis daar wacht op mij, ik voel het.’
… Helaas, het was al na vijf uur en het kantoor zat op slot. Niet dat ik me zou laten tegenhouden, daar kon geen sprake van zijn!
Vanuit de auto belde ik naar de kinderen. Of ze het erg zouden vinden als ik met mijn spaargeld (dat voor hen was bedoeld) een huisje kocht in Bretagne. Mijn zoon antwoordde dat ik met mijn geld kon doen wat ik wilde. Mijn dochter met ‘Laat eens zien!’. Ik stuurde hen de internetlink door. Er volgde een spervuur van berichtjes. Allebei vonden ze het een geweldig pand. Mijn dochter wilde direct mee investeren. Mijn zoon bleef nuchter. Abominabel epc, ver rijden, en je kocht geen huis om het elf maanden per jaar leeg te laten staan. Wilde ik ginder gaan wonen en mijn huis in Gent verhuren of omgekeerd?
… Die mannelijke zakelijkheid zette me meteen weer met beide voeten op de grond. Over hoe het verder moest, had ik helemaal niet nagedacht. Ik was verliefd op dat huis. Punt. Uit.
Pas bij het avondeten deed Didier ook zijn duit in het zakje. Dat we contact met het immobiliënkantoor konden nemen, maar dat ik me wél moest realiseren dat we bij een eventuele aankoop al onze volgende vakanties zouden doorbrengen in Bretagne. Wilde ik dat?
… En nee, dat wilde ik niet. De wereld was te groot om me vast te pinnen op één plek. Intussen begon mijn verstand ook weer normaal te werken. De mannen hadden gelijk. Je kocht inderdaad geen huis om het leeg te laten staan. Dreef ik mijn wil door, dan zou ik het moeten verhuren, met alle rompslomp van dien.
… Uiteindelijk won mijn verstand, maar – eerlijk – ik was daar niet blij mee. Het huisje blijft trouwens aan mij ‘trekken’. Toen ik gisteren naar de site ging om de foto’s nog eens te bekijken, zag ik dat het intussen 20.000 euro in prijs is gezakt. Dus … misschien … heel misschien … moeten we toch nog eens naar ginder rijden om te kijken😉
(op de grote foto: mijn droomhuis; op de kleine: twee andere torentjes in Josselin)
Weer zo herkenbaar…