De wijde wereld in – 2026 – de Golf van Morbihan
Vannes ligt aan de Golf Van Morbihan, een kleine binnenzee van zowat 20 kilometer breed. In de golf liggen zestig eilandjes, waarvan meer dan veertig in privébezit. Volgens de groene Michelin mag een boottocht door de golf en een bezoek aan een van de eilanden niet ontbreken. Na ons bezoek aan Conleau haastten we ons dus naar de toeristische dienst om tickets te bestellen.
De volgende morgen stonden we al om acht uur bij de bushalte. Het was een bewolkte ochtend, de thermometer stond op dertien graden. Dikke-truien-weer. In het centrum van Vannes stapten we over op de bus naar de haven. De verkeerde merkten we, toen hij na dik tien minuten afsloeg en koers zette naar een of andere voorstad. Gelukkig was de chauffeur even vriendelijk als die van de dag ervoor. Hij maakte een kleine omweg en stopte tegenover de halte van de juiste bus. Die liet een hele poos op zich wachten; intussen tikte de klok ongenadig door. Nog twintig minuten voor de boot vertrok. Haalden we dat?
Ja, we haalden het – nipt weliswaar. Op de kade stond er minstens honderdvijftig man aan te schuiven, waaronder een grote groep Duitsers met een begeleidster die bewaakster had kunnen zijn in een concentratiekamp. ‘Bitte aufpassen. Nicht drängeln. Diese Gruppe geht zuerst!’ Het enige wat ze miste, was een zweep om ons uit elkaar te ranselen!
… De Duitsers palmden (uiteraard) het bovendek in. De twee laatste stoelrijen gebruikten ze voor hun bagage. Dat was buiten Didier gerekend. Met een uitgestreken gezicht schoof hij een paar rugzakken opzij, en maakte plaats voor ons. Een trio van onze leeftijd, twee mannen en een vrouw, volgde zijn voorbeeld. We raakten aan de praat.
Enfin, de oudste van de drie sprak, wij luisterden. Hij heette Michel en woonde in Parijs, het stel dat hem vergezelde, was Fins. Dertig jaar geleden hadden ze elkaar ontmoet in Avignon. Sindsdien gingen ze elk jaar samen een week op vakantie. Het ene jaar in Frankrijk, het andere in Finland. Michel schakelde vlot over van Frans naar Engels, om de Finnen erbij te betrekken. Hij sprak zelfs een mondje Fins. ‘Muistatko, kun tapasimme ensimmäisen kerran?’ Het klonk behoorlijk exotisch.
Intussen was de Duitse reisbegeleidster begonnen aan een geschiedkundig, aardrijkskundig en sociaaleconomisch overzicht van de streek. Met micro. De Parijzenaar rolde met zijn ogen. ‘Wir haben es nicht gewusst,’ zei hij klaar en duidelijk. Het kwam hem op een vernietigende blik van mevrouw de commandante te staan.
(op de foto’s: ons vervoermiddel voor die dag en een sfeerbeeld van de Golf)