De wijde wereld in – 2026 – de brievenbus …
Net voor Caen klonterden de witte wolken samen tot een grijze massa, die kilometer na kilometer donkerder werd. Ter hoogte van Tombelaine stak de wind een tandje bij en gingen de sluizen open. De rest van de weg legden we af in de regen. Mijn vertrouwen in Meteovista zakte naar het dieptepunt. Veertien dagen rotweer? Ik mocht er niet aan denken!
Een groot stuk van de weg reden we achter een chique, paarse Chevrolet met Duitse nummerplaat. Globetrotters, als je de tientallen stickers op de carrosserie mocht geloven. Ongetwijfeld een koppel dertigers of veertigers met veel geld. Avonturiers, wereldreizigers.
… Foute inschatting, merkten we toen zowel zij als wij stopten om te tanken. De man stapte het eerst uit. Traag en moeizaam. Hij was minstens tachtig, liep op pantoffels en droeg een joggingbroek en een marcelleke dat spande om een onwaarschijnlijk dikke buik die bij elke beweging op en neer golfde. Zijn vrouw – een jaar of vijftig, schatte ik – was zo mager als een lat, onnatuurlijk blond, te zwaar gemaquilleerd. Ze keek naar hem alsof ze hem het liefst in de aardbodem zag verdwijnen. Een schoolvoorbeeld van hoe schone schijn bedriegen kan.
Pas een kleine vijftig kilometer voor onze bestemming lieten we de wolken achter ons. Toen we Vannes binnenreden was het droog, en kwam de zon tevoorschijn. We hadden nog anderhalf uur voor we ons huurhuisje binnen konden. Ruim tijd voor een koffie en een wandeling langs de haven. Daarna zetten we koers naar Kerbiquette. De naam van het huis, dachten we. Alweer fout ingeschat. Het bleek de naam van de buurt: een voorwijk van Vannes, met veel nieuwbouw, rechtlijnigheid en kantoren. Niet precies wat we ons hadden voorgesteld.
… Lala, het meisje dat ons de sleutels zou overhandigen, stond ons al op te wachten. Een Cubaanse met bijna zwarte ogen en een aanstekelijke lach. Ze sprak ‘Frans-met-haar-erop’, wat ons niet slecht uitkwam. Geen stadhuiswoorden, alles perfect verstaanbaar. Ze bracht ons eerst naar de ondergrondse garage (vanuit de auto te openen met een badge) en vandaar met de lift naar ons gelijkvloerse appartementje met tuin. Alles fonkelnieuw, kersvers, met smaak ingericht. Daar duwde ze ons een map in handen. ‘Goed lezen, badge niet verliezen. Die mag bij vertrek in brievenbus. Links boven. Madame Christine. 1 B. Compris?’
… We knikten, ons zalig onbewust van de miserie die de brievenbus ons nog zou brengen …