De wijde wereld in – 2026 – Étretat

Tureluurster/ juli 6, 2026/ Geen categorie/ 4 commentaren

Ongeveer een week lang bleef Meteovista standvastig. We konden overal heen, behalve naar De Wadden en Scandinavië. Daar vereisten de temperaturen truien, jassen en laarzen – waar ik geen zin in had.

De dag van Vero’s hersteloperatie vergat ik te kijken naar de voorspellingen, de twee daaropvolgende dagen eveneens. Toen duidelijk werd dat alles goed was verlopen, en mijn hoofd in vakantiemodus mocht, bleken de weerkaarten ineens fundamenteel veranderd. De streken waar de zon scheen, beloofden verzengende hitte, de andere regen à volonté. Toen tikte ik per ongeluk Nantes (Bretagne) in, terwijl ik Cannes (Provence) bedoelde. Ik kreeg een lijst van zonnetjes en temperaturen tussen de 20 en de 25. Zonder overleg hakte ik de knoop door, reserveerde en betaalde.
… ‘We waren daar al twee keer,’ zei Didier.
… ‘Niet in de regio waarvoor ik reserveerde,’ zei ik.
… Hij knikte. Soms is hij een gemakkelijke man. Niet altijd.

Het regende toen we vertrokken. Dat zou een contante blijken tijdens deze vakantie. Van zodra we in de auto stapten, betrok het, kwam er mist opzetten of regende het pijpenstelen.
… Omdat we allebei een hekel hebben aan lang-in-de-auto had ik een overnachting geboekt net buiten Honfleur, nog geen 400 kilometer van huis. We kozen voor ‘tolvrij’ en kregen daar geen spijt van. Frankrijk is een schoon land om doorheen te rijden, zelfs bij miezel, donder en bliksem – zeker als Spotify opstaat.

Rond een uur of drie zag ik een afslag naar Étretat. Er begon een belletje te rinkelen in mijn hoofd. Nog niet zo lang geleden had er een artikel in de krant gestaan over dat plaatsje. Dat ze de selfie-toeristen kotsbeu waren, dat het dorp kapotging door de nooit eindigende toeloop. ‘Sla maar af,’ zei ik. ‘We gaan eventjes de toerist uithangen.’ Nog geen minuut later brak de zon door de wolken. Ook dat zou een constante worden: paraplu en regenjassen mochten altijd in de auto blijven😉

Ooit was Étretat een vissersdorp, nu is het niet veel meer dan een verzameling van cafeetjes restaurants en ijssalons, maar het zicht op de beroemde ‘Falaises’ is nog altijd even spectaculair als 1000, 500 of 100 jaar geleden. De bewoners (Étretaten? Étretarianen?) zijn zich daar heel goed van bewust. Op elke ingreep die iets verandert aan de natuurlijke omgeving staat een boete. Stop je een strandkiezel in je zak en wordt dat opgemerkt door iemand van de ordediensten, dan kost je dat 90 euro. We ontvluchtten de meute en namen een van de wandelpaden naar boven. Een stevige klim van een uur (heen en terug) met als grote attractie twee loopbruggen boven een duizelingwekkende leegte. Voor mijn nog steeds tegenstribbelende voet was het te veel van het goede, maar ik had het voor geen geld willen missen.

(foto: Falaise ‘Aval – Étretat)