De wijde wereld in – 2026 – Kiezen …
Ik wachtte, reed op en af naar Moerbeke, waar Vero woont, vergat dat er zoiets als vakantie bestond.
… Een maand voor ons geplande vertrek, beslisten zowel de artsen als haar eigen lijf dat het goed ging met mijn dochter, en kreeg ze de datum voor haar hersteloperatie – vier dagen voor we erop uit wilden trekken.
… ‘Nee,’ zei ik, ‘geen sprake van. Ik ga niet weg als jij in het ziekenhuis ligt!’
… Ik kreeg de wind vanvoor en vanachter. ‘Ma, ik wil dat je gaat. Alles zal goed verlopen, dat voel ik gewoon! Thuisblijven wil zeggen dat je het slechtste verwacht, en dat brengt ongeluk.’
… Het was een argument waar ik niet tegenop kon.
… ‘Waar wil je naartoe,’ vroeg ik aan Didier.
… Het antwoord had ik eigenlijk kunnen raden. Alles was goed, zolang de temperatuur er onder de 25 graden bleef, en we niet moesten vliegen. Ik zou dus – net als een jaar geleden – mijn planning moeten uitstellen tot de weerkaarten online kwamen, veertien dagen vooraf, maar ik kon al moeilijk heel Europa in de gaten houden. Een eerste selectie drong zich op.
… ‘Wat denk je van Italië of Spanje?’
… ‘Te lang rijden.’
… Van de ene seconde op de andere kromp onze actieradius tot Zwitserland, Monaco, Duitsland, Oostenrijk, Engeland en Frankrijk. Ik had geen glazen bol nodig om te weten wat het zou worden, want De Zwitsers waren te onvriendelijk, de Monegasken te elitair, Duitsers en Oostenrijkers te onverstaanbaar, en de Engelsen eisten documenten waar wij niet zo snel aan konden raken. Het werd dus nog een keertje la douce France.
… Ik zette alle regio’s op een rijtje waar we nog niet samen waren geweest: Jura, Elzas, Lot/Dordogne en de Provence. Stiekem hoopte ik op dat laatste, al had ik niet veel hoop. De kans op gematigde temperaturen in Zuid-Frankrijk slonk jaar na jaar.