Levenstrein 46
De eerste keer dat we onze toekomstige werkplek bezochten, sloeg ik direct in paniek. Vanbuiten zag het pand er indrukwekkend uit, binnenin was het een stort. Een winkel en een magazijn van zowat 300 m2, daarboven 2 verdiepingen met in totaal 10 kamers en een grote zolder. Alles tjokvol rommel van vorige bewoners.
… Dat de zaak open moest begin augustus, zei onze kersverse baas. Dat we dus drie maanden hadden om alles in orde te brengen.
… ‘Wij?’ vroeg Marc.
… ‘Jullie zijn toch jong en sterk?’
… Ik zag wat Marc dacht. Hetzelfde als ik. Wie in een kantoor of een fabriek ging werken, moest zijn werkplek toch ook niet zelf verbouwen? Toch stribbelden we niet tegen. Er was behoorlijk veel werkloosheid halverwege de jaren zeventig; stelden we te veel eisen, dan grepen we misschien naast de job.
… ‘Ook boven?’ vroeg Marc.
… ‘Nee, de bovenverdiepingen hebben we niet nodig.’
… ‘Kunnen wij er niet wonen?’
… Ik voelde een schok van ontzetting door mij heen gaan. Wij? In zo’n aftands kot? Ik mocht er niet aan denken. Helaas, onze baas zag het direct zitten. Personeel altijd beschikbaar, betere bescherming tegen inbraak, garantie tegen verval. ‘Schitterend idee,’ zei hij. Daarmee was de zaak beklonken. En het moet gezegd. Ik heb 26 jaar voor die firma gewerkt, heb 26 jaar in dat huis gewoond, en heb daarna nooit meer een plek gevonden waar ik me zo lekker voelde.
Daar ging wél een helse periode aan vooraf. Probeer het jullie voor te stellen … Twee twintigers die geen hamer van een beitel wisten te onderscheden, moesten in drie maanden tijd een krot omtoveren in een winkel plus opslagruimte. Zonder enige kennis van zaken. Tegenwoordig zouden ze daar een televisieploeg op afsturen en er een komisch programma van maken. In de jaren zeventig heette dat gewoon ‘vallen en opstaan’.
… En ja, we zijn veel gevallen gedurende die maanden, maar dat is voor later.
Nu leg ik mijn Levenstrein eventjes stil, en vertrek ik op vakantie. Waarheen? Dat is voor volgende keer, want ik neem jullie gewoon mee op reis …