Levenstrein 43
Mijn negentiende verjaardag (in 74) was een flop geweest. Ik had zitten blokken in mijn konijnenpijp en was ’s avonds op mijn eentje iets gaan drinken. Niemand in Gent wist wanneer ik verjaarde. Van die kant waren geen verrassingen te verwachten. Van mijn familie evenmin; ik had geen telefoon, kon dus niet worden gebeld, en aan kaartjes deden ze niet bij ons thuis. Ouder worden, dat ging vanzelf. Je had er geen verdienste aan. Onzin om daar postzegels aan te besteden;-)
’s Zaterdags haalde mijn pa me op aan het station van Lokeren. In de auto praatten we over van alles en niets. Mijn pa over duiven en voetbal, ik over de blok. Mijn verjaardag kwam niet ter sprake. Dat kon enkel betekenen (dacht ik) dat ze iets speciaals hadden gepland. Helaas … Na het weekend bleek dat ze ‘dat gedoe’ gewoon waren vergeten. Ik had er natuurlijk zelf over kunnen beginnen, maar daar was ik te trots voor.
Zo’n sof wilde ik niet meer. Voortaan zou ik zelf de touwtjes in handen nemen. Voor mijn 20ste verjaardag kocht ik een cadeau voor mezelf (voor het geval niemand er eentje zou hebben), en nodigde ik – al maanden van tevoren – mijn beste vrienden uit.
… Na de middagboterham gingen we samen op stap, doelloos, zoals alleen de jeugd dat kan. Straat in, straat uit, van terras naar terras. Het was schitterend weer, dat weet ik nog. Alles in de stad zinderde van contentement. Ook ik.
… Het moet een uur of zeven geweest zijn toen we koers zetten naar onze stamkroeg. ‘Kijk,’ zei Anita ineens. ‘Daar heb je Marc. Zullen we hem meevragen? Zielen en vreugd?’ Ze stak de straat over, en sprak hem aan. Hij kwam mee.
… Een dik uur later zat de hele bende bij Elga, voor frieten met stoofvleessaus. Ik kreeg mijn portie niet op. Marc schoof zijn lege pakje naar me toe, nam mijn halfvolle over. We raakten aan de praat. Hij was een vlotte babbelaar, en hij scheen zowat van alles verstand te hebben. Knap was hij ook.
… Toen de anderen rond een uur of tien hun bed opzochten, gingen wij door de straten zwerven. Een zwerftocht die eindigde op zijn kot.
De rest is geschiedenis …
(Op de tekening: de legendarische Elga)