Levenstrein 40
Anekdotes uit 1975? Ik zou er twintig afleveringen mee kunnen vullen – wat ik niet ga doen. Gewoon een greepje uit de schattenmand …
… Drie jonge Hollanders die met veel kabaal in Dennenland kwamen aanwaaien. ‘Hoy juffie, we willen een biertje. Iets lekkers. Geen Heineken.’
… Ik stelde Duvel voor. ‘Dat smaakt als een engeltje dat op je tong pist.’ Of dat waar was, wist ik, eerlijk gezegd, niet. Ik dronk geen bier.
… ‘Drie,’ zei de blondste.
… Toen ik hun bestelling op tafel zette, kreeg ik meteen commentaar. ‘Nou zeg, al dat schuim. Daar betalen we niet voor. We willen bier. Doe er nog een flesje bij.’
… ‘Zou ik niet doen. Dan zijn jullie meteen zat.’
… ‘Willen we toch, juffie.’
… Dat “juffie” deed het ‘m. Ik vulde hun glazen tot de rand met Duvel zonder schuim en ging een tafel bedienen met leuker volk.
… De drie klokten hun glazen achterover alsof het slappe pils was. Nog geen kwartier later bestelden ze elk nog eens twee Duvels. En twintig minuten daarna alweer. Toen was het over en uit. Toen de blondste opstond om naar het toilet te gaan, zakte hij door zijn benen. De compagnon die hem wilde helpen, onderging hetzelfde lot. Uiteindelijk bleven ze slapen. Met drie in een tweepersoonsbed. Hollanders, nietwaar?
Of de twee mannen die me ergens halverwege een zaterdagse nacht wilden hypnotiseren. ‘Ik geloof daar niet in,’ zei ik.
… ‘Wedden?’ zei de oudste, een man die zo oud als mijn vader moet zijn geweest. ‘Als het niet lukt,’ trakteren we iedereen op champagne.
… ‘Deal,’ zei ik (want ik zei op alles ‘ja’ dat jaar).
… Er volgde een ritueel met een kaars en een dessertbord waarover ik moest wrijven, veel gefluister, veel hocuspocus.
… Ik won, zoals ik had geweten, en ik was daar blij mee. De mannen bestelden een aantal flessen champagne (die kostte ginder toen 300 BF), en binnen de kortste keren was iedereen blij. Welke tafel ik ook bediende, overal begon men te lachen.
… Pas toen ik een uur later naar het toilet moest, zag ik dat heel mijn gezicht roetzwart was, én begreep ik waarom iedereen zo’n plezier had gehad. Het jonkie dat zich had laten verleiden tot wrijven over een bord vol roet. Tja …
… Toch bleef ik de winnaar. Er zijn weinig nachten waarin ik meer heb verdiend dan toen😉
(foto uit het archief van Etienne Van Puyvelde – turnclub Falos, met op de eerste rij, als vierde van links ons ma. Ze was toen 43, zo oud als mijn dochter nu. Naast haar (nummer 3) zit Juliette De Muynck, de ma van Marijke Van Cleemput. Op nummer 5 zit de ma van Miriam D’Haese, denk ik)