Levenstrein 39
In 1975 eindigde de Vietnamoorlog. Ik werd daar warm, noch koud van. Hoe gruwelijk die oorlog was, en hoeveel getraumatiseerden er overbleven, kwam ik pas later te weten – via boeken en films.
… De grote kaskraker van dat jaar was One flew over the cuckoo’s nest. Ik zag ‘m in studio Scoop, bleef een levenslange bewonderaar van Jack Nicholson.
… De hit van het jaar was La Paloma Blanca van de George Baker Selection. In Dennenland draaiden ze de versie van The Strangers. ‘Oh, mijne blauwe geschelpte …’ Het publiek kreeg er nooit genoeg van, mijn pa ook niet😉
Voor mij was 1975 een wild jaar. Mijn konijnenpijp was geruild voor een antiek appartementje dat ik deelde met twee klasgenotes: Anita en Irene. Op het vlak van sociaal contact en van amusement ging ik er met sprongen op vooruit. Studeren? Tja … daar was simpelweg geen tijd meer voor. Ik was zodanig gefocust op ‘niets missen van het goeie leven’ dat ik geen ‘nee’ kon zeggen. Tegen niets en tegen niemand. Ik ging dat jaar dus compleet uit de bol, kocht ook mijn eerste olifantenpijpenbroek. Ik dacht weinig na in die periode, ik leefde gewoon. Voluit en totaal onbezonnen. Dat ik enige maanden later een keuze zou maken waardoor mijn leven definitief een bepaalde kant werd opgestuurd, had ik zelfs niet kunnen dromen.
Voor Waasmunster was 1975 het jaar van ‘de grafligger’, het jaar van Marc De Maere. Die had zich laten ingraven op de parking van Dennenland. Zijn kist was 2 meter lang, 1 meter breed en 1,10 meter hoog. Daarin lag een matras. In de hoek stonden een tv, een telefoon, een tafeltje en een lamp. Op de kist stonden twee luchtpijpen — met diameters van 25 en 35 centimeter — om zijn eten aan een touw te laten zakken, en om zijn toiletpot door te geven naar boven.
… Niet onbelangrijk … door die buizen konden mensen ook met hem praten. Daar betaalden ze 20 frank voor, en Marc kreeg 26.000 bezoekers. Dennenland profiteerde daarvan mee. Iedereen content, 105 dagen op een rij.
… Die Marc interesseerde me eigenlijk niet.. Ik begreep langs geen kanten dat mensen uren onderweg waren om door die buizen een klapke te doen met iemand die niets interessants te vertellen had. Met de bezoekers was ik blij. Kassa-kassa.
(foto uit het archief van Etienne Van Puyvelde)
Of waren dat allemaal leugens?
Ingrid, kan je misschien ook vertellen wat er daarna is gezegd en geschreven? Ook boeiend! H.
Waarna, Herman? Heb je het over de historie met Wim? Of over de grafligger? Hoe dan ook … het is mogelijk dat mijn geheugen hier en daar de bal misslaat, maar leugens staan er in deze blog niet. Die bewaar ik voor mijn fictie;-)