Levenstrein 37
Wat ik verwacht had van een volledig weekend, weet ik niet meer. Dat het zwaar was, dat herinner ik me nog zeer goed. Zaterdagochtend was ik om 10 uur paraat, en het zou 16 uur duren voor ik mijn bed zag. Terwijl ik mijn brommer in het gangetje zette, kwam ons ma de trap af. Waar ik in godsnaam gezeten had?
… ‘Gewerkt,’ zei ik naar waarheid.
… ‘Zo laat? Mensen eten of drinken toch niet meer op dit uur?’
… ‘Daar wel,’ zei ik.
… Ze schudde haar hoofd. ‘Welk soort volk is dat dan?’
… Ik haalde mijn schouders op. ‘Gewoon mensen die iets te vieren hebben.’ De waarheid (of wat ik toen als de waarheid zag) wilde ik haar niet vertellen. In dat geval zou ze me verboden hebben daar nog een stap binnen te zetten, en dat wilde ik niet riskeren. ‘Ik wil nu gaan slapen, ma. Om tien uur moet ik ginder terug zijn om de tafels te dekken.’
… Ze zuchtte. ‘Gij liever dan ik!’
Binnen de kortste keren raakte ik verslaafd aan Dennenland. Vooral aan de nachten. Dan kwam daar een publiek over de vloer dat ik enkel kende uit romans of uit films. Schuinsmarcheerders, dronkenlappen, mannen en vrouwen die meer dan honderd frank in de jukebox stopten, en uitgelaten zongen en dansten tot ze niet meer op hun benen konden staan. Charmeurs, tricheurs, filosofen op sterk water … Er ging voor mij een totaal onbekende wereld open, en ik vond het fantastisch.
Neem nu Marcel (nee, niet zijn echte naam – privacy, nietwaar!) Aannemer, niet getrouwd, eenzaam. Hij arriveerde zaterdag iets voor de middag voor een pintje of zes, at zich nuchter, keerde terug naar de toog voor een pintje of twintig, at zich nog eens nuchter, en vatte weer post aan de toog. Rond middernacht ging hij boven slapen. De zondag startte hij met eieren en spek. Was zijn ontbijt achter de kiezen, dan dook hij weer in de pintjes. Zondag, na het avondeten reed hij naar huis. Alcoholcontroles bestonden nog niet, denk ik.
Of neem Etienne (evenmin zijn echte naam) die een (in mijn ogen) prachtige vrouw had en een (alweer in mijn ogen) ondermaatse minnares die beter overeenkwam met zijn vrouw dan met hem. Hij dronk Tuborg, de dames dronken duur. Af en toe verdween hij naar boven, soms alleen met zijn minnares, soms met zijn beide madammen. Ze gaven op één dag meer geld uit in Dennenland dan mijn vader verdiende in een week.
Serieus, dat waren toch dingen die ik niet aan mijn moeder kon vertellen?
(foto uit het archief van Etienne Van Puyvelde)