Levenstrein 32

Tureluurster/ april 20, 2026/ Geen categorie/ 2 commentaren

En ja, in 1972 had ik mijn eerste lief. Ik had verdorie zelfs keuze. Hoe dunner ik werd, hoe beter de jongens mij zagen staan😉 De jongen in kwestie was drie jaar ouder dan ik, hij speelde gitaar en hij studeerde in Gent. Dat laatste zou de rest van mijn leven bepalen.
… Op een of andere verloren woensdag namen we in Lokeren de trein naar Dampoort. Hij wilde me zijn kot laten zien, en zijn gitaar, en ook zijn persoonlijke instrument. Dat laatste had hij er niet bij gezegd. Allicht omdat hij voelde dat ik dan thuis zou gebleven zijn. Ik droomde in die tijd enkel van ‘romantische’ liefde, zoals in de boekjes.
… Het kot bleek een krot, in zijn persoonlijke instrument was ik niet geïnteresseerd en de akkoorden die hij me liet oefenen, leken nergens op. We trokken dus de stad in, dronken kriek op het terras van The Bridge, een cola in Het Voske en elkaars speeksel op een bankje in het Zuidpark. Want ja, kussen paste wel in het concept van mijn romantische liefde.
… ‘Smaakt het,’ vroeg een oude meneer met een gekrulde, witte snor.
… ‘Ja,’ zei ik.
… ‘Ge hebt gelijk,’ zei hij, ‘profiteert ervan. Ge zijt maar één keer jong.’ Hij kwam bij ons zitten. ‘Henri,’ stelde hij zich voor. ‘Het leven is schoon, en gij nog schoner. Zijt gij van hier?’
… Mijn lief zuchtte. Ik keerde hem de rug toe en wendde me tot Henri. Het was de eerste keer dat iemand mij ‘schoon’ had genoemd. ‘Zijn alle Gentenaars zoals gij,’ vroeg ik.
… ‘De meesten zijn beter,’ antwoordde hij.
… ‘Dan kom ik hier wonen,’ zei ik. ‘Voor altijd.’
… Historische woorden😉

Toen ik (te laat) thuiskwam, kreeg ik de wind van voren en van achteren. ‘Waar hebt gij gezeten?’
… Ik rammelde mijn vooraf uitgedachte verhaal af. Wat gaan fietsen, vriendin tegengekomen, tijd uit het oog verloren, lekke band. Dat laatste was een meevaller van je welste. Ik was lek gereden op nog geen 500 meter van ons huis. Ik hoefde dat lek enkel naar Lokeren te verhuizen om een groot tijd-gat te vullen. Helaas, ons ma veegde mijn uitleg van tafel. Een van haar klanten had mij en mijn lief het station van Lokeren uit zien komen, en had aan ons ma gevraagd voor wanneer de trouw was. Op dat moment wist ik het heel zeker. Ik moest weg uit Waasmunster.
… Dat er overal roddelaars waren zou ik pas later ontdekken.
… Mijn leugen werd bestraft met een maand huisarrest.

(Op de foto bovenaan het klasgroepje waarmee we in de laatste twee jaar van het middelbaar naar ‘het Franse toneel’ gingen (Theatre National in Brussel). Voor foto nummer 2 heb ik AI gevraagd ons allemaal 50 jaar ouder te maken. Dit is het resultaat. Ik lijk alvast voor geen millimeter op mijn AI-personage. Van de anderen weet ik het niet … )