Levenstrein 31
In 1972 wint Merckx voor de vierde keer op rij de Tour de France, Nixon krijgt Watergate op zijn kop, het geweld in Ierland escaleert op Bloody Sunday. 1972 is ook het langste jaar uit de geschiedenis. Een schrikkeljaar waaraan twee extra seconden worden toegevoegd om de astronomische kalender goed te krijgen.
… Twee extra seconden … Had ik het toen beseft, dan had ik me allicht een breuk gelachen. In je tienerjaren lijkt tijd eindeloos. Ik had trouwens andere katten te geselen: op school werd mijn favoriete lerares Nederlands ontslagen omdat ze te vroeg was bevallen – net geen acht maanden na haar trouw. Dat wees op voorhuwelijkse seks (ik denk dat het woord toen nog met x werd geschreven) en dat werd niet getolereerd.
… Ik ging haar opzoeken. Ja, de Ingrid zonder overgewicht was er echt wel eentje met pit. Ik belde bij haar aan, ze deed open, we dronken samen koffie, en ik mocht haar kindje zien. Het voelde allemaal heel volwassen. Dat ik in werkelijkheid van toeten noch blazen wist, kwam boven water toen ik haar heel serieus voorstelde een proces tegen de school op te starten. Ze nam een slokje van haar koffie, klemde haar kindje tegen haar borst, en lachte. ‘Ingrid,’ zei ze, ‘ge moet schrijfster worden. Voor het echte leven zijt ge niet geschikt.’
… Op dat moment voelde ik me tamelijk geaffronteerd, maar uiteindelijk heb ik toch haar raad opgevolgd😉
Onze nieuwe leerkracht Nederlands was Jo Daems. Op dat moment vond ik het een rare kierewiet. Later, in mijn volwassen leven, ontdekte ik dat hij hoofdredacteur was van het tijdschrift Film en Televisie. Er viel toen veel op zijn plaats; onder andere zijn opmerking show, don’t tell. Het is gek eigenlijk, hoe weinig ik wist, en hoe slim ik me voelde. Nu is het omgekeerd. Nu ben ik me bijna constant bewust van de gaten in mijn kennis.
(foto uit het archief van Etienne Van Puyvelde. Het is er eentje uit 1973. Leonce Wuytack, keizer van het schuttersgilde – op de hoge wip, denk ik. Op de eerste rij, net voor Leonce zit mijn ‘pit’)
Dag Ingrid
Het was zeker de staande wip, Sint-Sebastiaansgilde. Mvg
Merci, Eddy! Ik dacht het wel, maar ik was niet zeker.
Voor zover ik weet is Jo Daems nooit hoofdredacteur geweest van Film & Televisie. Het moet Ronnie Pede geweest zijn in die tijd. Wel verschenen er geregeld recensies van zijn hand. Hij was een belangrijke figuur in de Vlaamse filmwereld en is later voorzitter van de Filmcommissie (adviseringsorgaan voor subsidies) geworden.
Geheugenfoutje. Enfin, hij werkte in elk geval mee aan Film en Televisie. Dat had ik dan toch goed;-)