Levenstrein 30
Zoals ik al zei, was 1971 ook het jaar van de ‘laatste keren’. Zo besliste ik tot grote verontwaardiging van mit Statie dat ik niet meer geloofde in God en dat ik kapte met de Heike-Wip-optocht (25 maart). Jarenlang had ik daar veel lol aan gehad. Een schone wandeling langs de ‘Kapellekesbaan’, in goede compagnie, en met een extra zakcent voor Hei-kermis. Tof toch! Dat was voorbij. Op mijn zestiende kon ik mij niets belachelijkers voorstellen dan gebedjes prevelen in het openbaar.
… Ik wist toen uiteraard niet wat ik nu (dankzij Etienne Van Puyvelde) wél weet: dat die optocht voor het eerst uitging in 1351 en mag beschouwd worden als cultureel erfgoed. Heike-Wip, de naam alleen al geeft nostalgie. Waar die naam vandaan kwam? Niemand kon het mij vertellen. ‘Kind, ge vraagt u toch ook niet af waarom gij Ingrid heet?
… Helaas, dat deed ik wel. De verklaring van mijn naam is makkelijk. Ik ben genoemd naar Ingrid Bergman, drievoudige Oscarwinnares. Dat ze ook drie echtgenoten heeft gehad, zal ons ma niet geweten hebben. Anders had ik allicht een andere naam gekregen.
… Heike- Wip was lastiger. Uiteindelijk bedacht ik zelf een verklaring. Heike-Wip was een taalfout. Het moest ‘Eike-Wip’ zijn – de dag dat Maria’s ‘eike’ wipte, precies 9 maanden voor Jezus werd geboren. Wie een betere (of de echte) verklaring heeft, mag mijn uitleg in de prullenmand deponeren, en mij het goeie antwoord laten weten.
Volgens mij was 1971 ook het laatste jaar dat we ’s zaterdags naar school moesten, al zou ik daar niet op durven zweren. Het kan ook 1972 geweest zijn. Hoe dan ook, het was een welkome verandering die kaderde in de invoering van de vijfdagenwerkweek. In 71 werd die verplicht voor alle sectoren. Mijn pa was daar heel content mee. Hij werkte in een ploegensysteem. In het slechtste geval eindigde zijn werkweek met een ‘late’ en begon de nieuwe week met een ‘vroege’. Daar maakte die wet een eind aan. Het onderwijs hinkte achterop . Lesgevers hadden sowieso al treffelijke uren.
En last but not least … 1971 was ook mijn laatste jaar zonder lief😉
(foto’s uit het archief van Etienne Van Puyvelde: Heike-Wip anno jaren 2000 en anno jaren 1930)