Levenstrein 27
Het is best moeilijk – ondervind ik – om het verleden logisch ineen te puzzelen. Die typlessen heb ik effectief gevolgd, maar in tegenstelling tot wat ik dacht moet dat een pak later geweest zijn, want we hadden toen al een auto (een klein NSU’tje), en die kwam er pas in 72 of 73.
Op zekere dag vond ik bij de post een reclamefolder van Scheidegger, fabrikant van typemachines. Ze organiseerden een cursus in Hamme, je kreeg een machine in bruikleen, en desgewenst kon je die later aankopen met korting. Om van mijn gezaag af te zijn, belde ons ma het contactnummer. Twee dagen later stond er een vertegenwoordiger aan de deur. Een man die verduiveld goed wist hoe hij zaken moest doen. Het eindigde ermee dat zowel ons ma als ikzelf les gingen volgen. Zij wilde niet dat ik naar Hamme fietste met zo’n dure machine achterop, en twee retourtjes Hamme op één avond (met de auto), vond ze verspilling van tijd en geld. We gingen dus samen. ‘De juiste beslissing,’ zei de verkoper. ‘Wie blind kan typen, heeft een streepje voor in de wereld.’
Wat betreft ons ma, kreeg hij ongelijk. Zij heeft na die lessen nooit nog een toetsenbord aangeraakt. Met mij zat hij goed. Ik heb in mijn leven geen enkele opleiding gevolgd waar ik meer aan had dan aan die Scheideggercursus. Schrijven ís typen, véél typen, schrappen, schaven, opnieuw beginnen. Mijn laatste boek (2084) is minstens twintig keer herschreven. Had ik dat met pen, potlood of ganzenveer moeten doen, dan had ik de klus nooit geklaard.
…
Benieuwd naar het boek? Hier vind je meer informatie: https://www.ingridverhelst.be/2084-het-boek/ En als je het wil lezen, stuur me dan gerust een berichtje. Dan zorg ik ervoor dat het bij jou terechtkomt!
(De foto boven deze tekst komt uit het archief van Etienne Van Puyvelde – bakkerin Honorine van de Vierschaar – zoals ik haar nooit heb gezien …)