Levenstrein 26
Het klinkt allicht ongeloofwaardig, maar vanaf het moment dat ik mezelf begon uit te hongeren (daar kwam het op neer), borrelde ik over van energie. Ik stelde mij kandidaat als leidster voor de Roodkapjes, en ik vertelde thuis dat ik wilde leren typen.
… Dat laatste kwam door Marijke. Ze had nu wel een tweede beste vriendin, maar we hadden door de week nog veel contact. Niet zo moeilijk als je recht tegenover elkaar woont. Zij hing door het raam van haar slaapkamer, ik door het raam van de mijne. Uren aan een stuk. Tot onze moeders begonnen te morren. Als we tijd hadden om zoveel te kletsen, hadden we ook tijd om in het huishouden te helpen.
… Vanaf dat moment werkten we met een kleursignaal. Een rood plaksel op de ruit betekende gevaar, een groen stond garant voor babbeltijd. Dat hebben we jaren volgehouden.
Volgde je ‘handel’ zoals Marijke, dan was typen een must. Stik jaloers was ik. Waarom? Dat weet ik eigenlijk niet. Het leek me gewoon fijn om te doen. Misschien omdat getikte teksten er altijd zo ordelijk uitzagen. Ik had iets met ‘orde’. Daar was zelfs ons ma het mee eens, maar typlessen, dat was haar een brug te ver. Of ik soms dacht dat het geld op haar rug groeide?
… Ik slikte haar “nee” en broedde op een “ja”. Wat als ik die lessen zelf kon betalen? Wat als ik een vakantiejob zocht? Hoe ik dat deed, daar herinner ik me niets van. Nu – zowat vijftig jaar later – zou ik absoluut niet weten hoe ik die klus zou klaren zonder connecties en zonder internet. Blijkbaar was ik in die tijd een stuk inventiever. Ik vond een vakantiejob voor veertien dagen in de GAF, een fabriek in Sint-Niklaas waar men viewmasters maakte, de magische doosjes waarin je stereobeelden kon zien. Het was mijn taak – samen met een stuk of tien anderen – om die viewmasters in te pakken.
… Ik ontdekte dat geld bitterheid een beetje zoeter maakt, maar dat het niet opweegt tegen verveling, kon me niet voorstellen dat ik mijn leven zou doorbrengen in een fabriek waar je constant op je vingers werd gekeken, en waar je voortdurend werd aangemaand om sneller te werken.
In die veertien geestdodende dagen verdiende ik het duizelingwekkende bedrag van 2000 BF (50 €) en ik voelde me bijna miljonair. Het was het equivalent van 100 weken (bijna 2 jaar) zakgeld, zeker genoeg voor een serie typlessen …
En voor degenen die zich afvragen wat je kon doen met 20 BF zakgeld (een halve euro) … Je kon er 20 sigaretten mee kopen (per stuk, in een winkeltje naast de school), je had er meer dan een kilo snoep voor, of drie broden of anderhalf paar nylonkousen, je kon er een brommertank mee vullen …