Levenstrein 24
Hoe het eraan toegaat in het hoofd van een hedendaagse, onzekere puber weet ik niet. Ik weet wel hoe het voelde toen Marijke (in mijn ogen) deserteerde: plots had ik geen ‘beste vriendin’ meer tijdens de pauzes. Plots stond ik helemaal alleen te koekeloeren op de speelplaats.
… Het werd nog erger. Marijke vond in haar nieuwe klas bijna onmiddellijk een nieuwe ‘beste vriendin’. Ze heette Linda, en tijdens het weekend kwam ze soms logeren in huize Van Cleemput, waardoor ik ook dan op een eenzaam eiland kwam te zitten.
… Er waren twee keuzes: zwemmen of verzuipen. Ik koos voor optie 1, zocht toenadering in mijn eigen klas, werd vriendin van Mariëlla. Een beeldschoon meisje, klein, fijngebouwd, en (in mijn ogen) heel zelfzeker. We moeten een raar duo geweest zijn: the beauty and the beast.
… Ik deelde mijn taken met haar, hielp haar met opstellen maken, zij nam me bij de arm als anderen beu tegen me deden, en nodigde me uit voor een weekend bij haar thuis.
Ze woonde in Kieldrecht, en ze leidde een on-Belgisch vrij leven, met een vriendje dat ze mocht bezoeken als ze daar zin in had. Robert heette hij – uit te spreken als Robbert. Hij woonde aan de andere kant van de grens. Een knappe gast met al even knappe vrienden die enkel oog hadden voor Mariëlla. En nee, die deed niet beu tegen mij. Ze probeerde me te koppelen aan een van die vrienden, maar wie wil er een beast als er een beauty binnen handbereik is? Niemand toch?
… Toen we terug bij haar thuis waren, kreeg ik schok twee te verwerken. Ze hadden daar niet enkel radiatoren in elke kamer, ze hadden ook een échte badkamer. Van het ene moment op het andere begreep ik waarom ons ma geen vreemden in huis wilde. Het idee dat Mariëlla zich bij ons thuis zou moeten wassen aan de pomp in de keuken bezorgde me instant buikpijn.
Toen mijn ma vroeg hoe het weekend was geweest, kreeg ze een verslag vol superlatieven. Een verslag vol leugens dus. Mijn hoofd was niet klaar voor wat ik had ontdekt: ik was een monster, en ik woonde in een huis uit de middeleeuwen. Puber-tijd. Vreselijk toch?
(foto van the beauty and the beast – persoonlijk archief. De mooie is – uiteraard – Mariëlla, de lelijke ben ik.)