Levenstrein 23
In 1969 gebeurden er voor mij drie belangrijke dingen: Marijke, waarmee ik tijdens de pauzes altijd optrok, stapte over naar ‘de handel’ en verdween uit beeld, ik werd verplicht een bril te dragen, en mijn ma droeg voor het eerst een bikini.
Ik begin met dat laatste. Ons moeder was een schone madam met magnifieke benen. Ze was alles wat ik niet was: goedgebouwd, slank en kordaat. Ik begon te begrijpen waarom ik haar zo veel aan het zuchten bracht. Het moet in de zomervakantie geweest zijn, tussen de ‘vijfdes’ en de ‘vierdes’ dat ze op een zondagnamiddag op het grasveldje lag te zonnen. Het was voor het eerst dat ik haar ‘zo bloot’ zag. Wat mij vooral interesseerde, was haar buik. De buik waar ik ooit was uitgekomen. Ik zocht naar een litteken, zoals ik er een had op mijn rechterpols, een bewijs van opengesneden te zijn. Ik zag niks, raapte al mijn moed bij elkaar. ‘Ma,’ zei ik. ‘waar zit uw litteken?’
… Ze zette haar zonnebril af, ging rechtop zitten. ‘Wat wilt ge zeggen?’
… ‘Wel …’ Ik struikelde over mijn woorden. Praten over dat soort zaken vond ik in die tijd best moeilijk. ‘Ze hebben uw buik toch opengesneden om mij en Chris en Riet eruit te halen? Waar is dat litteken dan?’
… Ons ma werd zo rood als een tomaat. ‘Zo gaat dat niet,’ stotterde ze.
… ‘Hoe dan wel?’
… Ze veegde het zweet van haar voorhoofd. ‘Daar kan ik geen antwoord op geven, kind. Dat moet ik eerst met uw pa bespreken.’ Ze is nooit teruggekomen op het gesprek.
Die bril zat er al een poosje aan te komen. Dichtbij zag ik prima, maar alles in de verte verdween in waas. Iemand aan de overkant van de straat herkende ik enkel aan figuur of bewegingspatroon, en het werd steeds moeilijker om het schoolbord te lezen. Het verdict na het jaarlijkse medische schoolonderzoek was kort en krachtig: absoluut een bril nodig.
… Het was een shock toen ik die de eerste keer opzette. Ineens bleek de wereld vol scherpe lijnen en vol mankementen te zitten. Alle zachtheid verdween, samen met de meeste schoonheid. Die bril zat dus vaker in zijn etui dan dat hij op mijn neus stond. En dat is zo gebleven. Ook nu nog ga ik scherpte uit de weg. Een wazige wereld zit vol verhalen, een scherpe wereld staat borg voor miserie.
Marijkes handelsmissie en wat die teweeg bracht, dat is voor de volgende keer …
(foto uit het archief van Etienne Van Puyvelde: Vestjeskermis, watertoernooi.)