Levenstrein 17
In 1967 werd Che Guevara geëxecuteerd (hij zou later – als poster – mijn kot sieren, de eerste harttransplantatie werd uitgevoerd, de hippies (in de volksmond: dat langharig werkschuw tuig) waren volop in het nieuws. Wat hier in België vooral op televisie en in de kranten kwam, was de grote brand in de Innovation (250 doden) en de tornado die Oostmalle van de kaart veegde.
… En nee, ik ben geen wandelende encyclopedie. Zulke dingen zijn overal te vinden. Wat er zich in mijn eigen leven afspeelde, is moeilijker vast te pinnen in de tijd. Gebeurtenissen blijven bewaard, data, dat is een ander paar mouwen. Neem nu de auto van tante Cecile, een Fiat 500 waarin ze ons één keer per jaar meenam naar Cadzand. Met vier op de achterbank en twee vooraan. Sardienen in een blik hadden meer plaats! Ik zou gezworen hebben dat ze die kocht in 1964. Fout, bleek afgelopen zondag toen Didier en ik nog eens met haar op wandel gingen. Wanneer ze hem wél kocht, wist ze niet meer, maar het was ruim voor tante Maria trouwde, dat wist ze nog wel – en die trouw was in 63.
Toch zijn er een paar zaken die ik met zekerheid kan plaatsen in 1967. Ik deed mijn plechtige communie en kwam zo voor het eerst met jongens in contact. Zij aan de ene kant van het gangpad, wij – meisjes – aan de andere kant. Ik zag er meteen twee waarmee ik wilde trouwen: William en Eriek. Was ik er verliefd op? Nee, maar trouwen hoorde bij het leven zoals eten en drinken. Als er niet aan te ontsnappen viel, dan het liefst met één van die twee.
… Waar ik ook zeker van ben, dat is het succes van A whiter shade of pale (Procol Harum), het eerste singeltje dat ik ooit kocht. Niet voor mezelf (we hadden geen platenspeler), maar als cadeau voor tante Cecile, mijn mitje-lap. Thuis noemden wij het de Doram-plaat. Doram was met stip de lekkerste smeerkaas uit die tijd, en A whiter shade of pale was uitgebracht onder het label Deram. Vandaar …
(foto uit het archief van Etienne Van Puyvelde – meneer en madam ‘van het kasteel’)
Cecile is een zeer lieve, behulpzame vrouw Zij heeft veel voor mijn moeder gedaan.
Dat laatste wist ik niet, Herman. Het eerste uiteraard wel;-)
Ze is nu 92, woont nog zelfstandig, maar is, sinds de dood van mijn ma, ontzettend eenzaam. Ik bel haar minstens één keer per week en mijn man en ik gaan haar regelmatig ophalen om iets leuks te doen, maar dat lost die fundamentele eenzaamheid uiteraard niet op. Jammer genoeg.
Boeiend, heel wat van wat je schrijft grenst aan mijn eigen ervaringen!
Ja, gewone levens van gewone mensen in een dorp uit de jaren zestig, dat moet inderdaad veel gelijkenissen opleveren …
Een kleine correctie: “A whiter shade of pale” was uitgebracht op het label “Deram” met a ipv u.
Merci, Marc, ik zet het recht!