Levenstrein 16B
Op school kwam ik in 1966 voor het eerst bij een niet-oude-vrijster terecht, juffrouw Marita. Een echte verademing! Godsdienst en handwerk maakten grotendeels plaats voor geschiedenis, aardrijkskunde en Frans. Vooral dat laatste vond ik fantastisch. Voor het eerst in mijn leven kon ik iets wat mijn pa en ma niet konden. Ik liep bijna naast mijn schoenen van hovaardigheid!
Dat jaar kwam er bij ons thuis ook televisie. Daar zeurde ik al jaren om. Twee jaar daarvoor had ik ons ma zelfs proberen wijsmaken dat we een televisie nodig hadden voor school. Paus Johannes de 23ste was gestorven, en als we naar zijn uitvaart keken, zou ons dat later een schonere plaats in de hemel opleveren, had de juffrouw gezegd (Jeanne of Emilienne – dat weet ik niet meer precies). Ons ma was er niet ingetrapt. Wilde ik per se die begrafenis zien, dan moest ik bij mit Statie gaan kijken.
… Ik had mij daar veel van voorgesteld, van een televisie in huis. In werkelijkheid viel dat nogal tegen. We mochten dat kastje met geen vinger aanraken, en er viel een stuk gezelligheid weg. Niet meer samen ganzenborden, en niet meer met het hele gezin naar mit Statie om daar Bonanza te zien. Ik had stiekem gehoopt af en toe een stukje te kunnen meepikken van een programma voor volwassenen, maar dat was buiten ons ma gerekend. Haar lievelingsserie was Peyton Place. Alle mogelijke trucjes heb ik geprobeerd om daar een glimp van op te vangen. Het is me nooit gelukt. Van zodra ons ma voetstappen hoorde op de overloop, ging de televisie uit😉
… Het aanbod voor kinderen was beperkt op Brussel Vlaams. Namiddagprogramma’s waren er enkel op woensdag, tijdens het weekend en in vakantieperiodes. Op gewone werkdagen werd er pas uitgezonden vanaf 18 uur (denk ik). De programma’s lieten wél een diepe indruk na. Nonkel Bob op woensdagnamiddag, met de melkbrigade en series zoals Zanzibar, Kapitein Zeppos, Johan en de Alverman. De kinderen van de Zoutkreek, een Scandinavische serie in vakantieperiodes. Bonanza, met Little Joe, de schoonste jongeman die ik tot dan toe gezien had, en Lassie natuurlijk.
(op de grote foto: de klas van juffrouw Marita)
Het valt mij op dat de klas 25 leerlingen telt. Werd er toen ook al geklaagd over te grote klassen?
Natuurlijk niet; dat was normaal in die tijd. In het middelbaar begonnen we met klassen van 30 …