Levenstrein 12

Tureluurster/ februari 14, 2026/ Geen categorie/ 2 commentaren

De laatste week van juni vertrok ons ma naar het moederhuis in Sint-Niklaas om nog eens een kindje te kopen. Ik vroeg haar of ze een meisje wilde nemen en waarom ze een valies meenam.
… ‘Ik blijf daar een paar dagen, want van kinderen kopen, wordt ge moe,’ antwoordde ze. Ik stelde me daar geen vragen bij, vond dat normaal. Als ik naar Paul moest om saucissen, naar Lucia om paardenvlees en naar bakker Moens om pistolets (alles te voet uiteraard), dan was ik ook moe.  ‘Tante Maria komt de winkel doen, en zij zal ook voor jullie zorgen als uw pa naar zijn werk is,’ vervolgde ze.
… ‘Zijt ge terug voor de prijsuitreiking op school?’
… ‘Dat denk ik niet, nee. Gaan uw punten goed zijn?’
… Ik knikte. Mijn punten waren altijd goed.
… ‘Wel, dan moogt ge uw communiekleed aan voor die prijsuitreiking. Braaf zijn, hé? Allez, ik ben weg.’ Net zoals de vorige keren was het de huisdokter die haar wegbracht. Ik stelde me daar geen vragen bij.
… Van die week met tante Maria als babysit herinner ik me slechts één ding: dat ze me dwong mijn communiekleedje uit te trekken, en mijn doordeweekse kleed aan te doen. ‘Ge liegt,’ zei ze vlakaf toen ik haar vertelde dat het mocht van mijn ma. Het heeft lang geduurd voor ik haar dat vergeven heb😉
… Ons ma keerde effectief terug met een meisje, ons Riet. Eén van de schattigste baby’s die ik ooit heb gezien, de perfecte pop! Geen blondje, zoals Chris en ik, maar eentje met een volle bos pikzwart haar en poezelige kietelvoetjes. ‘Is t‘er eentje van de facteur?’ Die vraag werd veel gesteld, al begreep ik in die tijd uiteraard niet wat de mensen daarmee bedoelden.
… Ongeveer in dezelfde periode speelde Sparta kampioen. Ons pa had dus alle redenen om te feesten eind juni!

Het najaar bracht een drama. Precies op de verjaardag van ons pa werd in Dallas president J.F. Kennedy doodgeschoten. Het was de eerste politieke gebeurtenis die tot mij doordrong. Toen ik beneden kwam om me te wassen – dat moest in de keuken, aan de pompsteen – kwam ons ma net terug van de bakker. Op de kraag van haar jas zat een zwart lintje, zoals ze er ook maanden één gedragen had na de dood van mijn peter. ‘Is er weer iemand naar de hemel,’ vroeg ik.
… ‘De schoonste en de beste president van de wereld,’ zei ze en liet me zijn foto zien in de krant.

Die man moet voor haar iets betekend hebben wat ik niet kon snappen, want ook later kwam ze nog vaak op hem terug. Vooral toen Jacky, de weduwe van Kennedy, het aanlegde met Onassis. Een schande noemde ze het, dat iemand die getrouwd was geweest met een Kennedy aanpapte met zo’n onderkruipertje.

(de foto komt uit het archief van Etienne Van Puyvelde – en werd genomen ter gelegenheid van de kampioenstitel. Mijn pa staat helemaal bovenaan, eerste van links. Zijn jongste broer, nonkel Cesar, zit op de eerste rij, vierde van rechts. Hij leek een beetje op Elvis, vind ik)