Levenstrein 10
In 1962 brengt de Cubaanse raketcrisis de wereld op de rand van een atoomoorlog, en wordt bij ons – in België – de taalgrens geschapen.
… Cuba was voor ons onbekend gebied, en taalgrenzen kenden we al van bij onze geboorte. Van zodra je de Waasmunsterse grenzen overschreed, kwam je vanzelf in een ander ‘taalgebied’. Plat Hams, plat Lokers of plat Sint-Niklaases.
… 1962 was ook het jaar dat de Beatles doorbraken. De groep die wereldwijd voor gillende pubermeisjes zou zorgen, iets wat ik pas jaren later te weten kwam, want we hadden geen televisie. Een radio hadden we wél. Wat me uit die tijd is bijgebleven, is het beeld van mijn broertje die – met zijn handjes rond de spijlen van de kinderbox – zich een weg ‘schudde’ naar het kastje waar die radio opstond. Van in zijn prille kinderjaren was hij gek op muziek, en dat is nooit veranderd.
Ik mocht naar het eerste studiejaar, bij juffrouw Jeanne (denk ik). Wat ik me nog glashelder herinner, is het ‘leren lezen’. Op het bord hingen illustraties, en op elk van die illustraties stond een kind. Wij moesten de naam van dat kind raden. De kinderen hadden Hollandse namen die ik niet had kunnen verzinnen, maar Mireille Fierens ‘raadde’ ze allemaal. Uiteraard omdat zij al kón lezen! Kei-jaloers was ik. Hoelang het duurde voor ik de ‘truc’ zelf onder de knie had, weet ik niet meer. De euforie (een woord dat ik toen nog niet kende) die daarmee gepaard ging, zal ik nooit vergeten: er ging een wereld open, een ontzaglijk grote wereld.
… Zelf voelde ik me ook groot: ik mocht mijn huiswerk maken in de ‘schone plaats’ waar ik anders enkel binnen mocht om de frienekes van het vloerkleed te kammen, ik deed mijn eerste communie, en als cadeau kreeg ik de belofte dat ik elke week één (1) frank zou krijgen om naar de bibliotheek te gaan.
… Ik leerde ook dat ‘groot zijn’ niet enkel voordelen had, want elke grote had zijn taak in het leven. Bij mij werd dat de tafel afruimen en afdrogen. Bah!