Levenstrein 8
In 1960 werd Congo onafhankelijk, trouwde Boudewijn met Fabiola en staakte de helft van België vijf weken lang tegen de eenheidswet van Eyskens, een wet die grotendeels draaide om besparingen. Dat je niet aan de portemonnee van de Belg moet komen, dat weten we intussen😉
… Al met al deden we het hier niet slecht. De nasleep van de oorlog was voorbij. Consumeren was de boodschap. Er doken meer auto’ op, frigo’s, televisies en wasmachines …
Niet in huize Verhelst. Daar namen ze de benenwagen of de fiets, bewaarden ze eten in de kelder, keken ze naar de sterren, en wasten ze met de hand.
… Alles wat ons ma verdiende met de winkel stopte ze er weer in. We waren aangewezen op het schamele loon van ons pa. Dat werd in die tijd nog contant uitbetaald per ‘konzeem’, een verbastering van het Franse woord quinzaine. Halfmaandelijks dus. Men ging ervanuit dat een gewone arbeider niet het verstand had om zijn loon op maandbasis te beheren. In sommige gevallen zal dat wel geklopt hebben, maar niet met een vrouw als ons ma aan het roer. Op betaaldag stond ze klaar bij de voordeur, met uitgestrekte hand. Ons pa overhandigde haar zijn envelop en kreeg zijn zakgeld uitbetaald.
… En nee, dat realiseerde ik me niet als kind van vijf. Ik leerde het scenario kennen in de loop der jaren.
Had ik indertijd last van onze armetierige omstandigheden?
Nee. Ik had nooit honger, ik was goedgekleed (dankzij de naaikunsten van ons ma), en – vooral – ik wist van niet beter. Ik kende geen rijke mensen, behalve meneer en mevrouw De Lovinfosse van ‘het kasteel’, maar dat waren sprookjesfiguren.
… In mijn opstandige pubertijd zou ik hen vervloeken, véél later zou ons ma me laten inzien dat de rijkaards ook goede dingen hadden gedaan. Naar het schijnt, zouden ze in oorlogstijd jassen hebben uitgedeeld van dekenstof, al heeft dat verhaal me nooit overtuigd.
(wordt vervolgd)