Levenstrein 6
1959 was wereldwijd een woelig jaar. Fidel Castro wordt leider van Cuba, Alaska en Hawaï worden Amerikaanse staten, in Leopoldstad luiden rellen het begin van de strijd voor onafhankelijkheid in.
… Mijn moeder had nog geen voet buiten België gezet, en mijn vader was enkel de grens overgestoken voor zijn legerdienst in Duitsland. Van al dat buitenlands gedoe zullen ze dus niet wakker hebben gelegen. Ons ma focuste op de winkel, ons pa op ‘de Sparta’. Een paar jaar later zou Kongo wel een pak dichterbij komen, omdat nonkel Willy als paracommando naar daar werd gestuurd om Belgen te beschermen en te ontzetten, maar zo ver zijn we nog niet.
… Dat de vrijheid van de vrouw dichterbij kwam door de uitvinding van ‘de pil’ kwamen ze allicht ook niet te weten.
Het hoogtepunt voor de familie Verhelst was de geboorte van zoon Chris – al liep het begin van zijn leven niet van een leien dakje. Hij moest drie maanden in de kliniek blijven omdat hij was geboren met ‘een waterhoofd’. Heb ik pas jaren later vernomen, van ons moeder. Als vierjarige wist ik zelfs niet dat mijn moeder in verwachting was.
… Dat lijkt nu behoorlijk raar. In de jaren vijftig was het normaal. Er werd in die tijd weinig verteld aan kinderen, en al helemaal niets over ‘intieme zaken’. Na Chris is ons ma nog twee keer zwanger geweest. Op mijn zesde van een meisje dat amper één dag heeft geleefd, en op mijn achtste – van mijn zus Riet. Als ik terugdenk aan die periodes en mezelf vergelijk met de hedendaagse kinderen, dan waren we in de jaren vijftig en zestig onvoorstelbaar dom.
… Dat mijn moeder dikker werd, moet ik zeker gezien hebben – al herinner ik het me niet. Dat ze naar de kliniek vertrok om ‘een kindje te kopen’ herinner ik me wél. Toen ze in 1961 terugkeerde zonder baby kreeg ik te horen dat ze te laat was geweest. De kindjes waren uitverkocht. In 1963 was ze er tijdig bij, en bracht ze ons Riet mee. Acht was ik toen, dat schreef ik al.
… De link tussen dikke buik vóór het kindjeskopen en dunne buik erna heb ik niet gelegd.