Levenstrein 5
In datzelfde jaar 1958 begon mijn moeder aan het waarmaken van haar droom – ‘iemand worden’. Julia (familienaam onbekend), die een kleerwinkel had, ging met pensioen. Ons ma nam de zaak over. We verhuisden naar Hoogstraat 23. De meubelen op een kar, getrokken door mijn vader en zijn broers, de kleine spullen in de triporteur van mijn grootvader, wij te voet.
… Van mijn eerste dag kleuterschool, herinner ik me niets, maar die verhuis is glashelder bewaard. Mijn moeder en ik waren juist de (oude) post gepasseerd toen ik aan de overkant van de straat een meisje zag zitten met een babypop op schoot. Ik trok mijn hand los uit die van ons ma en holde de straat over. ‘Pop?’
… Het kind keek naar mij, vervolgens naar haar pop, en legde die toen heel voorzichtig – zoals je met een echte baby zou doen – in mijn armen. Het was het begin van een vriendschap die zou duren tot ik naar Gent ging studeren.
… Mijn moeder was niet verguld met mijn ontsnappingspoging. Ik kreeg een strenge reprimande en een tik op mijn billen. Het kon me weinig schelen. Het was de eerste keer dat ik een pop in mijn handen had, en dat moment mocht niet bedorven worden😉
… De moeder van het kind kwam naar buiten en stelde zich voor. ‘Ik ben Juliette, en dit hier is ons Marijke.’
… ‘Ik heet ook Juliette,’ zei ons moeder. ‘En dit is ons Ingrid.’ En nee, die woorden herinner ik me niet actief. Die weet ik omdat ons ma erover heeft verteld. Dat ze het zot vond twee Julietten die rechtover elkaar woonden.
Met de verhuis naar de winkel begonnen voor mij ook de uitstapjes met mijn pa. Die had een kinderzitje op de stang van zijn fiets. Was er ergens in de buurt een kermiskoers, dan mocht ik mee. Van het ene café naar het andere. Pas jaren later – toen ik al ruim volwassen was – hoorde ik van ons moeder dat zij ons pa dwóng om me mee te nemen. Omdat hij beduidend minder pintjes dronk als ik erbij was!
(op de foto het huis waarin ik opgroeide – Hoogstraat 23. Het werd verbouwd in 1975)
Geweldig, die ma van jou. De mijne werd verzekeringsmakelaar toen ik ongeveer 14 was. Ik was altijd heel verbolgen als ze niet thuis was wanneer ik van school kwam en liet dat ook merken. Ik zal het maar aan de puberteit wijten.