Levenstrein 1
Ze heet Christel. Vroeger was ze een bijna-buur, en ze is altijd blij met een verhaal van mij.
Dat komt goed uit, want die blijheid heb ik nodig om te blijven schrijven. Het is een eenzame bezigheid, en als niemand op je schrijfsels zit te wachten, is de lol er snel af.
Wat het eerst in me opkwam, was het verhaal van Anton, een kunstenaar-kennis met een woelig leven, waar ik af en toe deel van uitmaakte. Helaas … ik durf het niet. Hoewel Anton niet zijn echte naam is, en ik ook wil sjoemelen met plaats en tijd loop ik het risico een proces aan mijn been te krijgen. Zijn nazaten willen niet dat er over hem geschreven wordt, en ze gaan er behoorlijk ver in om dat te verhinderen. Processen, daar draaien zij hun hand niet voor om. Mijn eerste en enige ontmoeting met een van die nazaten maakte me koud tot op het bot.
Ik zal dus het verhaal van mezelf vertellen.
… Zoals ik het me herinner.
…Dat wil zeggen dat het MIJN waarheid zal zijn, want dat is de enige die ik ken.
… Ik voorspel nu al dat Chris en Riet (mijn broer en zus) hun wenkbrauwen zullen fronsen. HUN waarheid durft nogal eens te verschillen van die van mij.
… Niets aan te doen.
Mijn verhaal begint op 20 mei 1955.
… Het was rond zes uur ’s avonds dat ik mijn moeder het sein gaf dat ik uit haar buik wilde. Ze schoot direct in paniek. Mijn pa was op zijn werk (Manta), zij had geen telefoon, geen auto. Nu lijkt dat vierde-werelds. Of misschien wel negende-werelds. Toen was dat normaal.
… Ze klopte aan bij de buren. De man pakte zijn fiets en haastte zich naar huisdokter Vlaeminck. Die stuurde de mensen in zijn wachtkamer naar huis, sprong in zijn auto en haalde ons moeder op.
… ‘Julien (mijn vader, haar man) zit nog op zijn werk,’ zei zij.
… ‘Bij een bevalling kunnen we geen mannen gebruiken,’ zei Vlaeminck.
Tja … de jaren vijftig, dat waren echt de jaren stillekes, vooral in een dorp als Waasmunster, toen nog een kladje huizen tussen meersen, heide en dennengroen.
… Helaas, die tijd is voorbij.
De verhalen liggen voor het oprapen, maar inderdaad: je moet durven ze te vertellen. Lezers die de schrijver kennen zoeken altijd naar zichzelf in de tekst en komen ook nogal eens tot de verkeerde conclusie, wat de gemoedsrust niet bevordert. Dat broers en zussen een andere waarheid hebben dan jijzelf, blijkt ook in mijn familie steeds opnieuw. Maar toch: blijf schrijven, ik geniet er altijd van.
Ook hier vinden we het leuk om je schrijfsels te lezen en ook herkenbaar.
Merci, Marijke. Zulke berichten houden me gemotiveerd!
Ingrid
Ook ik ben steeds blij met je schrijfsels. Ik kijk er reikhalzend naar uit! En ik ben vast niet alleen. Dus, Ingrid, wens ik je nog veel inspiratie en veel lol. Laat je verhalen maar komen!
Jeannine
Merci, Jeannine!