Feestje – slot
Over de praktische gang van zaken maakte ik me minder zorgen. Behalve geluidsversterking had ik geen techniek nodig, en liep er met het geluid iets mis, dan was Joos daar. Joos is al sinds jaar en dag mijn trouwe compagnon op vlak van techniek en muziek. Een betere bestaat niet!
‘Klaar?’ vroeg Didier toen we zaterdagavond na het eten een koffietje dronken.
… ‘Yip!’. Het materiaal stond gereed, mijn tekst zat in mijn hoofd. Het enige wat me nog parten kon spelen, was het weer. Ik droomde ervan ’s nachts. Warrige toestanden met metershoge sneeuwduinen, een bevroren toegangsbadge, ik die daar moederziel alleen voor de deur stond en langzaamaan veranderde in een sneeuwpop. Mijn onderbewuste was er duidelijk niet gerust in.
… Ten onrechte, zo bleek. Op zondag scheen de zon, de badge deed het prima, mijn kinderen en kleinzoon bemanden de bar alsof ze dat al hun hele leven hadden gedaan, Didier bleek een prima boekverkoper, Isolde en Luc – de mensen waarmee ik samen een programma in elkaar had gestoken – schitterden en ik was mijn tekst NIET kwijt;-)
… Om het helemaal af te maken … er was veel volk. Van veraf en van om de hoek, van vroeger en van nu, van her en van der. Collega-schrijvers, klasgenoten uit het middelbaar, buren en ex-buren, onbekenden die ik wilde leren kennen.
… Ik was en ben dus een blije madam
(wie deze foto’s nam, herinner ik me niet. De man is Luc Geeraert, de beste Slammer van het land, de vrouw is Isolde Van der Goten, muziekmadam in hart en nieren)