Feestje – 2
Ik zette dat noodnummer uit mijn hoofd. Het had geen zin te piekeren over zaken die ik niet kon veranderen. Bovendien had ik andere katten te geselen. Door dat gedoe met mijn voet, doktersafspraken, kinebeurten enzovoorts had ik enkel nog maar een kladversie van wat ik zou vertellen, en daar voelde ik me verre van lekker bij. Afgaan als een gieter was het laatste wat ik wilde.
… Didier probeerde me op te beuren. ‘Gij schudt dat wel uit uw mouw. Gij kunt dat.’
… Zijn vertrouwen deed deugd, maar onvoorbereid het podium op, dat was me toch een te groot risico.
Weet ge, praten over een boek, ik vind dat verre van gemakkelijk. Ik ben al naar veel boekpresentaties geweest, en ik heb me daar al vaak verveeld. Van buiten geleerde uitgeverspraatjes, interviews met vooraf meegedeelde vragen … het wordt allemaal nogal snel steriel, en dat wilde ik niet. Maar wat dan wel?
… Wat een normaal mens doet in die omstandigheden is nadenken. Jammer genoeg kan ik dat niet. En nee, dat is geen grap. Als ik ga stilzitten om na te denken, dan vliegen mijn gedachten alle kanten op of val ik in slaap. Denken lukt enkel al doende. Ik pakte de stofzuiger en nam de matten onder handen, en ja, hoor – binnen het kwartier wist ik, zonder mijn hersenen bewust te gebruiken, wat ik wilde vertellen. Ik liet de stofzuiger voor wat hij was, en ging aan de slag.
.Net voor het avondeten had ik een aanvaardbare versie klaar. Na het eten (zalm en groentetaartjes) bleek die versie absoluut niet meer aanvaardbaar. Ik begon aan twee. Volgden nog: drie, vier en vijf. Voor degenen die denken dat schrijven vanzelf gaat … nee, dus😉
(wordt vervolgd)
(De grote foto is er eentje van mijn broer Chris, de foto waar Chris en ik opstaan, werd genomen door Marijke Van Cleemput – toen bijna iedereen al weg was).