Feestje …
Afgelopen zondag (de 11de) werd mijn boek ‘gedoopt’. In een heuse kerk, een ontwijde weliswaar. Een kerk met een prachtige vloer, een machtige akoestiek en een heuse bar, die werd gerund door mijn twee kinderen en mijn kleinzoon.
… De week die eraan voorafging had ik met argusogen het weerbericht bekeken en luidop gevloekt op Frank Deboosere die met een smile van hier tot in Tokio “ijsgang” en pakken sneeuw aankondigde. Ik weet uiteraard dat hij het weer niet maakt, maar toch had ik goesting om hem te wurgen. Mijn vorige boekpresentatie (in 2021) was gecanceld omwille van corona. Kon deze alweer niet doorgaan, dan was ik verdoemd – dat kon niet anders.
… Mijn humeur volgde de thermometer. Van plus twee, over nul, naar min acht. Toen mijn broer me in een goedbedoeld bericht liet weten dat het zondag ‘de hel’ ging zijn op de baan, waande ik me in Siberië. Minus 38.
De ontwijde Kerk huurde ik van Stad Gent, wat wil zeggen dat je geen mens te zien krijgt. Alles gaat digitaal, en liefst tamelijk ingewikkeld. Het enige telefoonnummer op hun site leidde me naar een ambtenaar die nergens van af wist en die duidelijk verveeld drie keer herhaalde dat bellen niet meer van deze tijd was. 2084 in 2026. Met de mails was er ook iets raars. Ik kreeg post van twee verschillende adressen met een paar lettertjes verschil. Waarom? Omdat er een dienst was die zich bezighield met verhuur en een andere die zich toespitste op catering. Dat kon ik nog min of meer snappen (al kan het eenvoudiger), maar waarom die twee diensten andere antwoorden gaven op mijn vragen? Tja, dat was koffiedik kijken.
Woensdag mocht ik mijn toegangsbadge afhalen. Een mens die je binnen liet? Nee, verleden tijd. Sinds De Clercq en co Gent overnamen, wordt er vooral bespaard op mensen.
… Het sneeuwde gladdigheid, in mijn achterhoek wordt niet gestrooid, mijn krukkelvoeten (ja, nog steeds) verstijfden al bij het idee. Gelukkig was Didier thuis en kon hij mij brengen. De mens die mij de badge overhandigde was een vriendelijke. Hij gaf me de uitleg waarom ik vroeg, verzekerde mij dat alles een fluitje van een cent was. Pas de dag erna merkte ik dat ik geen noodnummer kreeg. Als die badge het niet deed, dan zou ik niemand te hulp kunnen roepen.
(wordt vervolgd)
(foto bij het artikel is van mijn broer Chris, denk ik. De ‘Hoogstraattafel’ met Marijke Van Cleemput, Myriam D’haese, Monique De Belie, An Zaman, Marijke De Belie, Riet verhelst. De foto waar ik op sta komt van een naamgenote: Ingrid De Bie)