Verslag van een fiasco – einde
En dan worden we geconfronteerd met datgene waarmee minder mobiele mensen dagelijks te maken krijgen: waar raak ik en waar raak ik binnen? Wat normaal gezien een kwartiertje stappen is, wordt nu een begankenis van een uur, een pijnlijke affaire ook, want elke keer mijn voet de grond raakt, schiet de pijn tot in mijn oren. ‘Ik haal de auto,’ zegt Didier.
We rijden een paar rondjes. Het wordt al snel duidelijk dat we andere oorden moeten opzoeken. Cafés genoeg, daar niet van. Parkeerplaatsen, dat is een ander paar mouwen. Uiteindelijk rijdt hij naar het Middelheimpark. ‘Als ik me niet vergis,’ zegt hij, ‘is er daar een brasserie.’
… En nee, hij vergist zich niet. Tien minuten later arriveren we bij Woods. Parkeerplaats voor de deur.
… We hobbelen naar een vrije tafel (enfin, Didier loopt gewoon, ik hobbel), worden teruggefloten. ‘Hebt u gereserveerd?’ vraagt een jong dienstertje.
… ‘We willen gewoon iets drinken,’ zegt Didier.
… Het meisje wendt zich tot een collega. ‘Gewoon drinken, is daar plaats voor?’
… We krijgen een tafeltje achter een pilaar, en de waarschuwing dat de tafel om vijf uur weer vrij moet zijn. We hebben dus een half uurtje, en dat is meer dan genoeg. Woods is niet de plek waar wij ons thuis voelen. Veel merkkledij, veel bekakte maniertjes en prijzen die duidelijk gericht zijn op rijk volk. In mijn gewone Levis met daarboven een al even gewone trui en – vooral – op die lompe bottines (de enige waar ik in kan met mijn brace) voel ik me bijna een schooier.
… Nog voor onze deadline is verstreken, staan we alweer buiten. Een uur later zijn we thuis – met het ambetante gevoel dat we onze namiddag (en ons geld) hebben vergooid.
Dus, mocht de goesting jullie besluipen om ooit een stukje Zuid-Afrikaanse kleinkunst mee te pikken, kies dan vooral niet voor Jannie du Toit en ga achteraf een tripel drinken in een simpel café!
Einde