Verslag van een fiasco – 2
Twee dagen later staan we aan te schuiven op de Antwerpse ring. Didier kijkt strak voor zich uit, zijn handen omklemmen het stuur zo stevig dat zijn knokkels er bleek van weg trekken. Hij haat te laat komen, en tijdig arriveren zit er niet meer in. Op een zondagse file hadden we niet gerekend.
… Ook de Tentoonstellingswijk is druk. Beerschot speelt, de straten wemelen van het paars. Tot overmaat van ramp is er in de buurt van de kerk geen enkele parkeerplaats vrij. Didier laat me uitstappen en gaat foeterend rondjes rijden. Ik hobbel naar de hoofdingang. Die blijkt gesloten. Trager dan een reumatische slak sla ik rechtsaf. Verkeerde keuze, blijkt na vijf minuten gestrompel. Ik maak rechtsomkeer. Het kost me dik tien minuten om bij de zijingang te komen. Het applaus waait me tegemoet. Van Didier nog steeds geen spoor.
… Als hij eindelijk arriveert (het optreden is dan al twintig minuten bezig) staat zijn gezicht op onweer. Tijdens het volgende applaus glippen we de kerk in en gaan zitten. Een van mijn krukken blijft haperen in een uitgesleten plavuis, en klettert op de grond. Een paar van de aanwezigen kijken verstoord op. Didier kleurt rood van ambetantigheid.
Op het geïmproviseerde podium staat een dame in een donkergrijs mantelpak iets te fezelen. Uit haar manier van doen – knikje naar een witharige man met gitaar, lachje naar een dame aan een keyboard – kan ik opmaken dat ze de muzikanten ophemelt. Haar woorden kan ik niet verstaan.
… ‘Hopelijk heeft de zanger een betere stem,’ fluistert Didier.
… De dame maakt een uitnodigend gebaar naar de man met de gitaar en gaat zitten op de eerste rij. Gitaarman legt zijn instrument aan de kant, loopt naar de micro en steekt van wal in het Afrikaans. Zijn stem is inderdaad stukken beter: zwaar en krachtig. Toch is ook hij niet te verstaan. Zijn woorden botsen tegen de gewelven, keren in sonore vlagen terug. Elk nieuw woord wordt gesmoord door de echo’s van het vorige. Als hij zijn gitaar neemt en begint te zingen, wordt het nog erger. Klank en weerklank, zang en echozang tuimelen over en door elkaar heen, met als eindresultaat een kakofonie van onverteerbaar geluid.
(wordt vervolgd)