Verslag van een fiasco – 1
‘Is dit niets voor jou? Helemaal je ding, denk ik.’ Didier stopt me een foldertje toe. De aankondiging van een optreden van Jannie du Toit, een Zuid-Afrikaanse kleinkunstenaar.
… ‘Doe maar,’ zeg ik.
… Hij verschiet ervan. Ik zelf ook. Normaal gezien zeg ik nooit direct ja, en al zeker niet als het over nobele onbekenden gaat. Die ga ik doorgaans googelen.
… Helaas loopt er niet veel normaal nu. Ik krukkel nog altijd. Steden verkennen, bossen exploreren of musea bezoeken zit er niet in. Kleinkunst lijkt me veilig.
Kleinkunst … het was mijn favoriete muziek toen ik jong was. Boudewijn De Groot, Zjef Vanuytsel, Wim De Craene, Jan De Wilde, noem maar op … Nu lijkt het genre me op sterven na dood. Er wordt nog in het Nederlands gezongen, dat wel. Vaak door wat ik (en ja, het kan verkeerd klinken) “Hollandse trutten” noem. Autobiografisch gewauwel in een onverstaanbaar taaltje, en met altijd-altijd-altijd een stukje onverteerbare kopstem. Zelden schwung of protest of revolutie. Zelden wauw-teksten. Ik ga geen namen noemen. En er zijn uitzonderingen. Senne Guns bijvoorbeeld. Die mag wel bij naam genoemd.
Het optreden heeft plaats in de Christus Koningkerk (Antwerpen, Tentoonstellingswijk). ‘Serieus?’ vraag ik. ‘Die vent brengt toch geen psalmen of zo, hé, want daar heb ik geen zin in. Mankepoot of niet.’
… Didier relativeert. ‘Het gebouw was oorspronkelijk een tentoonstellingsruimte. Zal dus wel oké zijn. En je bent er eens mee buiten.’
… Eens mee buiten … Ik hoor het mezelf nog zeggen tegen mijn grootmoeder, voel me op slag 250 jaar oud.
(Wordt vervolgd)