Verslag van een fiasco – einde

En dan worden we geconfronteerd met datgene waarmee minder mobiele mensen dagelijks te maken krijgen: waar raak ik en waar raak ik binnen? Wat normaal gezien een kwartiertje stappen is, wordt nu een begankenis van een uur, een pijnlijke affaire ook, want elke keer mijn voet de grond raakt, schiet de pijn tot in mijn oren. … Lees verder
Verslag van een fiasco – 4

‘Blij dat jullie vertrokken,’ zegt een mevrouw met paars haar. ‘Alleen zou ik het nooit hebben gedurfd. Die vent is nog antieker dan Miel Cools vroeger.’
… Haar woorden smijten me terug in de tijd. Ergens in de jaren zeventig kwam Cools optreden in de Roxy in Waasmunster, een zaal die intussen al lang is afgebroken.… Lees verder
Verslag van een fiasco – 3

Tegelijkertijd draaien Didier en ik ons naar elkaar toe, tegelijkertijd laten we onze ogen rollen. ‘Goed dat we te laat waren,’ fluistert hij, ‘ik weet niet of ik dit lang volhoud.’
… De meneer naast hem – een negentigplusser, schat ik – kijkt ons streng aan.… Lees verder
Verslag van een fiasco – 2

Twee dagen later staan we aan te schuiven op de Antwerpse ring. Didier kijkt strak voor zich uit, zijn handen omklemmen het stuur zo stevig dat zijn knokkels er bleek van weg trekken. Hij haat te laat komen, en tijdig arriveren zit er niet meer in.… Lees verder
